Woensdag 5 oktober 2022

We gingen op tijd weg vanaf de Loolaan want het is allemaal nog nieuw voor ons. Een te vroege bus bracht ons veel te vroeg op het treinstation, dus moesten we ons daar zien te vermaken. Gelukkig heeft Apeldoorn tegenwoordig een goede stationstrestauratie dus hebben we bij https://stationroyaal.nl een bakkie gedaan.
Daarna de trein van 11:15 uur rechtstreeks naar Schiphol. Wel apart dat een trein naar Schiphol nauwelijks bagageruimte heeft, maar goed.
Om 12:30 uur zijn we op de luchthaven waar we een poging doen bij de self-service check-in, maar onze rugzakken worden geweigerd bij de bagage drop-off omdat Rob de stickers niet netjes geplakt heeft. Dan maar naar de check-in balie en om 13:05 uur staan we in de rij voor de security check. Dit ritueel kost iets meer dan een half uur en tegen tweeën zitten we met een drankje aan een tafeltje met uitzicht op wat KLM toestellen. We zijn zeker niet de enigen die een tafeltje zoeken. Omdat iedereen heel vroeg (veel te vroeg) op Schiphol wil zijn is er veel tijd over. Wel goed voor de horeca

Onze vlucht naar München zou om 17:15 uur vertrekken, maar dat wordt 18:05 uur. Er zitten veel Italianen aan boord en een groot deel is Napoli supporter. De meeste van hen lopen met een Ajax-tasje met daarin een sjaaltje, beker of shirtje. Dit alles ter herinnering aan de fantastische wedstrijd van gisteravond……….
We landen om 19:15 uur op de Franz Jozef Strauss luchthaven in Munchen en wat een verademing is dit na de chaos en viezigheid op Schiphol.
Bij Wiener’s nemen we een bratwurst mit pommes. We hadden wel trek gekregen na zo’n lange vlucht.

Tegen 21:00 uur melden we ons bij gate H01 en nemen plaats op een paar lekkere ligstoelen tot wordt omgeroepen dat we kunnen inchecken. We gaan door het poortje en lopen een trap af, maar in plaats dat we via een slurf naar het toestel gaan komen we bij een achterdeurtje uit. Daar moeten we wachten tot we in een bus geladen worden om vervolgens een toeristische tourtje over het luchthaventerrein te maken naar onze Airbus A320. Onderweg zien we zelfs nog een toestel van Aeroflot staan; dat is toch best zeldzaam in Europa these days.

Het toestel zit propvol en gelukkig zitten achter en naast ons kleine kinderen; altijd gezellig. Nadat de piloot ons gerustgesteld heeft met de mededeling dat de vlucht slechts 3 uur en 40 minuten zal duren gaan de lichten uit en doen wij onze ogen dicht.

Donderdag 6 oktober 2022

Om 04:05 uur (in NL is het dan 02:05 uur) schrikken we wakker van de cabineverlichting die aan gaat. Er wordt ons in het Duits en Engels verteld dat we ons moeten vastsnoeren want de landing wordt ingezet. Om 04:25 staan we al aan de gate, dus echt wakker worden is er niet bij. We verlaten zo snel mogelijk het vliegtuig, omzeilen een berg passagiers van Turkisch Airlines die vrijwel gelijk met ons zijn geland en gaan in de rij bij de douane staan. Een half uurtje later hebben we de stempels van Georgie in ons paspoort en gaan we naar belt 3 voor onze rugzakken. Na een minuut of twintig beginnen we wat overmatig te transpireren want onze bagage hebben we nog steeds niet voorbij zien komen. Het zal toch niet dat wij ook slachtoffer zijn van de bagage-soap van dit jaar, maar na een half uurtje ziet Diana de felblauwe tassen met de cyclaamkleurige banden eindelijk de band op rollen. We hangen de rugzakken over onze schouder en lopen de schuifdeuren door. Recht voor ons hang een a4’tje met daarop in vette letters Robert Petersen and Diana Smies. We lopen samen met onze chauffeur het luchthavengebouw uit en nemen plaats in de dikke Audi waarmee hij ons in een half uurtje naar het hotel brengt. Inchecken, naar de kamer, rugzakken in de hoek, uitkleden en snel het bed in. Het is 06:05 uur we kunnen nog wel een paar uurtjes te slapen.

Een krappe drie uur later besluiten we toch maar weer in beweging te komen. We kleden ons aan en gaan naar beneden voor het ontbijt. Het is een schattig klein hotelletje met goede kamers en een prachtige binnentuin waar we kunnen ontbijten. Het ontbijt wordt geserveerd en de keuze is ruim.
Na het ontbijt gaan we naar de receptie want we hebben vandaag een behoorlijke boodschappenlijst en daar hebben we wel wat hulp bij nodig: ov-pasjes, sim-kaart, treinkaartjes naar Batumi en natuurlijk geld! Bij de receptie is Veriko erg behulpzaam en we gaan met goede zin op pad,

Eerst op zoek naar de Bank of Georgia om geld te pinnen. Een paar jaar geleden in Kazachstan bleek geld pinnen niet zo eenvoudig te zijn, dus we waren op het ergste voorbereid. Het bankgebouw hadden we snel gevonden maar toen we bij een bankmedewerker vroegen of we met onze Maestro kaart terecht konden gaf hij ons weinig hoop. Wonder boven wonder was het gelijk raak en hebben we onze eerste lari gepind.
Na deze geslaagde transactie liepen we door naar Liberty Square omdat daar een soort van reisburo zou moeten zitten die tourtjes naar de kloosters van Davit Gareja organiseert. Het reisburo is nergens te vinden en ook navraag bij naastgelegen hotels leverde niets op. Een aardige Georgiër wilde wel even bellen naar het nummer dat op de Facebook pagina staat, maar het nummer is niet meer in service. Dat is een tegenvaller! Gelukkig komen we nog een paar keer terug in Tbilisi, dus Davit Gareja is nog niet helemaal verloren.

We lopen even terug naar het hotel om een paspoort op te halen. Dat heb je nl. nodig als je een sim-kaart wilt kopen, maar ook voor het reserveren van de trein. Met het paspoort op zak lopen we over Rustaveli Avenue naar het kantoor van telecombedrijf Magti. Rustaveli Avenue is aangelegd in de tijd van de tsaren en moes van Tbilisi een stad van allure maken. Er staan statige gebouwen waarvan een aantal uit het Russische tijdperk stammen. Een aantal van die statige gebouwen worden door oude Georgiërs gebruikt als achtergrond om hun prullaria uit te stallen.

Nadat we de sim-kaart hebben bemachtigd lopen we door naar Rustaveli Square waar we bij het gelijknamige metrostation een paar ov-kaartjes kopen. Deze kaartjes willen we gelijk uitproberen dus we duiken de diepte van dit metrostation in. Dit metrostation kan niet tippen aan de metrostations die we in Kazachstan gezien hebben. Dat waren volwaardige monumenten, levende musea, maar dit is een muffig station waar oude, rammelende metrostellen voorbij razen.
We nemen de metro naar het treinstation om een paar treinkaartje naar Batumi te kopen en als we deze in de tas hebben, gaan we met de metro terug naar Liberty Square. Het was inmiddels 12:00 uur en na een korte pitstop voor een hapje en een drankje gaan we terug naar het hotel. Inmiddels heeft Veriko een Toyota Prius op de kop weten te tikken bij een bevriend verhuurbedrijf, dus dat is ook geregeld.

Nu wordt het toch eens tijd om wat van Tbilisi’s bezienswaardigheden te gaan bezichtigen en laten we dan maar gelijk beginnen met het meest vreemde object van de stad. Op een steenworp afstand van ons hotel staat de klokkentoren die gebouwd is door een bekende poppenspeler uit Tbilisi. Elk uur komt er een engeltje uit een luikje van deze schot-en-scheve toren om met een hamer tegen een klok te slaan.

We besluiten om naar de andere kant van de Koera rivier te gaan. We lopen via een voetgangerstunneltje naar de Baratshvili brug en ondanks dat de pislucht in het tunneltje zo scherp is dat je neusvleugels krom trekken, blijven we toch even staan om te genieten van de kunst die de lokale graffiti-artiesten hebben achtergelaten op de muren van het tunneltje, om vervolgens snel naar de frisse lucht te rennen.

Aan de andere kant van de rivier lopen we een paar honderd meter omhoog naar de Holy Trinity Tsminda Sameba kathedraal. Deze kathedraal wordt ook wel het symbool van het nieuwe Georgie genoemd. De schoonheid en afmetingen van de pas in 2004 gebouwde kathedraal zijn adembenemend en verheft zich op de heuvel van St. Ilya. De Sameba is met 101 meter de hoogste kerk in Georgie. Ter vergelijking: voorheen werd de Alaverdi kathedraal in Kacheti met 50 meter als de hoogste beschouwd. De gouden koepel van de Sameda is vanaf elk punt in Tbilisi te zien.

Na een bekertje Lagidze frisdrank beginnen we aan de afdaling naar de rivier om die via de Bridge of Peace over te steken. Deze brug wordt ook wel de Always Ultra brug genoemd. Hij doet blijkbaar een beetje denken aan een glazen inlegkruisje van een bekend maandverbandmerk. Wij zeggen: oordeel zelf.

Ondanks het slaaptekort hebben we er toch een aardige eerste dag in Georgie van weten te maken en zoiets moet natuurlijk afgemaakt worden met een Georgisch diner. Bij BalconY, een klein restaurantje naast ons hotel, bestellen we een lobio en khachapuri. Het blijken beide nogal zware gerechten te zijn, dus we maken ons bordje niet leeg.

Vrijdag 7 oktober 2022

De dag begint wederom met een heerlijk ontbijt: eggs Benedict en wafels en een enorme bak thee. Daar kunnen we wel aan wennen. Daarna tandjes poetsen en weer op pad.

Hoe kun je de dag beter beginnen dan met een bezoek aan de kerk. Vlak bij ons hotel is de Anchiskhati kathedraal, de oudste overgebleven kerk van Tbilisi. Dit schattige kleine kerkje is in de 6e eeuw gebouwd door de zoon van koning Gorgasali (je weet wel…). De verweerde fresco’s en muren van grote blokken steen verraden zijn leeftijd. De kerk-huishoudster is net de stenen vloer aan het schrobben. We willen haar niet van het werk houden dus gaan weer verder.

Volgens Diana is Kvatz een leuke koffietent dus daar gaan we vandaag eerst naar toe. Onderweg lopen we nog even over de bloemenmarkt. Markt is misschien wel een beetje overdreven want er staan een tiental vaste bloemenstalletjes waar dagelijks bloemen worden verkocht. Vooral de enorme dahlia’s staan er prachtig bij. Normaal gesproken neem je zo’n bos mee voor je (schoon)moeder, maar dat gaat nu helaas niet.

Kvatz is honderd meter verderop, maar die tent gaat pas om 11:00 uur open dus lopen we een rondje door deze buurt. In tegenstelling tot Old Tbilisi,de wijk waar ons hotel staat, is dit een hippe wijk met veel chique koffieshops waar loungesets buiten staan te wachten tot er gasten in ploffen.
Als we weer terug zijn bij Kvatz is de zaak net geopend. We nemen plaats en bestellen een koffie. We moeten hier zeker nog een keer naar toe en niet alleen voor de koffie. Vanaf 12:00 uur is er een kunstenaar aanwezig die jouw portret op een koffiebeker tekent.

Onze volgende bestemming is het Narikala fort, maar we lopen eerst nog even langs het hotel om wat informatie over de bus naar Sighnaghi te verifiëren.
Van ons hotel gaan we dan naar de Metekhi brug waar we de klim naar het fort op de heuvel beginnen. We hadden ook met een kabelbaan omhoog kunnen gaan, maar waarom makkelijk doen als het moeilijk kan. Het bespaart ons ook nog eens 70 cent per persoon!
Het fort is een van de oudste bouwwerken in Tbilisi, een stadsicoon, dus die mogen we niet missen. Waar je je ook bevindt, het leven in Tbilisi speelt zich af in de schaduw van het Narikala-fort. Sinds de 4e eeuw heeft elke gebeurtenis in de straten van het oude Tiflis, Narikala als achtergrond gehad.

Het fort is sinds een explosie van Russische munitievoorraden in een ruïne veranderd, maar de uitzichten over Tbilisi zijn geweldig. De 70 cent die we bespaard hebben besteden we aan een drankje op een terrasje met een waanzinnig uitzicht over de stad.

Niet ver van het fort staat een monumentaal standbeeld van Kartlis Deda, oftewel de “Moeder van Georgië”. Dit 20 meter hoge standbeeld is een symbool van het Georgische nationale karakter: het beeld houdt een wijnglas voor gasten in de ene hand en een zwaard voor vijanden in de andere.

Na tweeën beginnen we aan de afdeling en ook dit doen we weer te voet (kassa!). We slingeren over steile straatjes tussen de huizen door. In dit gedeelte van de stad waan je je in een bergdorpje in plaats van de hoofdstad van Georgie.

Als we beneden zijn aangekomen gaan we over de Metekhi brug naar de historische Metekhi kerk en het standbeeld van koning Vakhtang Gorgasali. Op deze strategische plek bouwde Vakhtang Gorgasali zijn paleis en de eerste kerk toen hij in de 5e eeuw Tbilisi tot zijn hoofdstad maakte. De huidige kerk werd tussen 1278 en 1289 gebouwd door koning Demetre Tavdadebuli en is sindsdien vele malen gereconstrueerd. Men denkt dat het gebouw een kopie is van de 12e-eeuwse kerk van koning David de Bouwer (broer van Bob) op deze plek, die in 1235 door de Mongolen werd verwoest.
Als we het kerkje binnen gaan is er net een dienst aan de gang. Het gaat er serieus aan toe; een aantal kerkbezoekers ligt zelfs op de knieën naar de preek te luisteren.
Wij nemen nog even plaats op een bankje in de tuin naast de kerk een laten de indrukken vandaag even zinken.

We steken de rivier over via de maandverband-brug en lopen het restauranten-straatje Erekle II in. Het is inmiddels 16:30 uur en omdat we na het ontbijt niets meer hebben gegeten besluiten we hier maar even een plekje te zoeken. Dit keer geen Georgische maaltijd, maar het smaakt er niet minder om. In dit gezellige straatje komen we nog wel eens terug.

Na een korte pitstop bij het hotel lopen we door naar het chique wijkje van vanochtend, dit keer om het avondleven van Tbilisi uit te proberen. We gaan op het terras bij Ribs & Piri zitten en net als we de kaart hebben gekregen loopt er een gezin naar binnen waarvan zoonlief een blauw shirt met nr. 77 en de naam Kvaratskhelia aan heeft. De 1-6 blijft ons wel achtervolgen.

Zaterdag 8 oktober 2022

Vandaag begint onze trip eigenlijk pas echt want vandaag is onze eerste reisdag. We starten met een te uitgebreid ontbijt bij ons hotel, dan de dagrugzakken ingepakt met spullen voor 2 dagen waarna we de grote rugzakken in de opslag bij het hotel achterlaten.
We nemen de metro bij Liberty Square naar station Isani, want daar kunnen we de maschrutka naar Sighnaghi nemen volgens de hulpvaardige receptioniste van ons hotel. De maschrutky staan op een steenworp van het metrostation opgesteld dus we lopen erheen en vragen in ons beste Russisch waar de maschrutka naar Sighnaghi staat. Laat ik een lang verhaal kort maken; na een paar Russische pogingen blijken we op het verkeerde metrostation te zijn uitgestapt. We stappen dus weer in de metro en gaan naar station Samgori en daar vinden we wel onze maschrutka naar Sighnaghi. De oude gele Mercedes bus vertrekt om 11:00 uur, maar we gaan ruim voor half elf al in de bus zitten omdat deze snel vol raakt. Om 10:55 uur zit de bus (over)vol en gaan we op weg.

We hebben al heel wat busreizen gemaakt tijdens onze reizen, maar dat waren altijd grote bussen met redelijk comfortabele stoelen. Dit is een ander verhaal, want een maschrutka is een kleine bus met weinig beenruimte en smalle oncomfortabele stoelen. Gelukkig duurt het ritje maar 2 uur anders was ons onderlijf gevoelloos geworden.
Het kost wat moeite om Tbilisi uit komen want de wegen zijn zelfs op zaterdag erg vol. Na het ‘einde bebouwde kom’ bordje wordt het al snel beter en schieten we lekker op. De chauffeur rijdt heel beschaafd dus we kunnen met een gerust hart van de omgeving genieten. Na een uurtje rijden we de wijnstreek Kakheti binnen en zien we gelijk al de enorme akkers met wijnranken. We gaan hier niet ontkomen aan een glaasje wijn (of twee).

Iets voor enen arriveert onze maschrutka bij het busstation van Sighnaghi en lopen we het laatste stukje naar ons hotel. Daar blijkt alleen de schoonmaakster aanwezig te zijn en omdat haar Engels van hetzelfde nivo is als ons Russisch belt ze de eigenaar en krijg we zo’n via-via telefoongesprek. Uiteindelijk wordt duidelijk dat we pas om 14:00 uur kunnen inchecken dus we gaan naar een leuk restaurantje iets verderop. Daar bestellen we wat te drinken een een heerlijke bruschetta ‘Georgie-style’.

Na deze lunch gooien we de overtollige bagage op onze kamer en gewapend met zonnebril en camera gaan op weg naar de verdedigingsmuur die rondom Sighnaghi ligt. Deze verdedigingsmuur is in de 18e eeuw gebouwd door koning Erekle II en heeft een lengte van ongeveer 5km met 23 uitkijktorens. Een mini-uitvoering van de Chinese muur eigenlijk.
Op weg naar de muur wordt duidelijk dat hier wel vaker toeristen komen. De toeristenstalletjes staan naast elkaar met veelal dezelfde producten. De oude moekes van Sighnaghi proberen zittend op een krukje hun waar te slijten. De koelkastmagneten zijn erg populair, maar ook de lekkernij churchkela, Georgische poppetjes en zelfs mutsen van schapenvacht.

Om het de toeristen makkelijk te maken is er een soort wandelpad tegen de muur aangemaakt. Ook wij wandelen op deze manier een paar honderd meter langs de muur terwijl we genieten van het uitzicht over de Alazani vallei. Je zou van hier ook de Grote Caucasus moeten kunnen zien maar daarvoor is het vandaag niet helder genoeg. Als we bij een van de uitkijktorens weer op een souvenirstalletje stuiten keren we om en lopen we terug naar Sighnaghi. Er staat nog meer op het programma van vandaag.

We besluiten gelijk door te lopen naar onze volgende bestemming: het Bodbe klooster. Het is een wandeling van 2km met de nodige hoogtemeters, dus onze kuitjes krijgen er weer van langs vandaag.
Het Georgisch Orthodoxe klooster stamt oorspronkelijk uit de 9e eeuw, maar heeft heel wat opknapbeurten gehad waardoor het er allemaal spik-en-span uitziet. Alleen in het kleinste kerkje is te zien dat al heel wat eeuwen heeft doorstaan. Prachtige verweerde fresco’s, maar helaas mogen we ook hier weer niet fotograferen. Het klooster is een bedevaartsoord gewijd aan de heilige St. Nino die hier begraven ligt. Op het terrein staat ook een nieuwere kathedraal die er prachtig uit ziet.

We wandelen terug naar downtown Sighnaghi en onderweg staan we een paar keer stil om opnieuw te genieten van het uitzicht op het dorp en de achterliggende vallei. Terug in Sighnaghi gaan we bij het restaurant naast het busstation wat drinken. We willen morgenvroeg naar de markt in Kabali en moeten daar nog vervoer voor regelen. Na de versnapering gaan we naar het busstation in de hoop daar een taxichauffeur tegen te komen waar we een deal mee kunnen sluiten. Helaas is hier geen taxi te bekennen, maar verderop in de stad zien we een potentieel slachtoffer. We spreken de chauffeur aan, maar al snel blijkt dat we ook nu weer de via-via aanpak nodig hebben. De chauffeur belt een vriend die Engels spreekt en de telefoon gaat van hand tot hand tot we een deal hebben. Hij pikt ons morgen om 07:00 uur op bij het hotel en we krijgen 2 uur de tijd om op de markt te neuzen.

Bij het hotel gaan we op het balkon zitten om de blog bij te werken. We zien de zon onder gaan en dan merken we ook dat Sighnaghi op 800 meter hoogte ligt want het wordt snel kouder. We trekken een jasje aan, maar heel lang blijven we hier niet meer zitten. Het is tijd om een restaurantje op te zoeken.

Dat viel nog helemaal niet mee, een restaurantje vinden waar je binnen kan zitten en waar je niet alleen zit. Uiteindelijk gaan we aan het begin van het dorp een restaurant naar binnen waar de gezelligheid van donker eiken je tegemoet komt. Achter in de zaak zit een groot gezelschap aan een lange tafel, dus alleen zijn we zeker niet. Dat het ook iets te veel van het goede kan zijn blijkt als het gezelschap de muziek op standje knetterhard zet. Wij gaan snel verkassen naar een andere kamer. Hier staat dan wel de tv aan, maar dat geeft minder herrie dan de feestende Georgiërs. Hier kunnen we mekaar tenminste verstaan.
Uiteindelijk is het een goede keus, want het eten is heerlijk en de prijs laag. Na het eten nemen we nog een kopje koffie bij een ander restaurantje en dan snel naar het hotel want morgen moeten we er weer vroeg uit.

Zondag 9 oktober 2022

Om 06:30 uur werden we wakker van het gepiep van de wekker. Je moet er wat voor over hebben als je hier naar de markt wilt gaan! Snel even wassen, tandjes poetsen en dan naar onze taxi die op de andere hoek van de straat al klaar staat. We slingeren van Sighnaghi naar beneden en dan geeft onze chauffeur eens goed gas. Er is bijna geen verkeer op de weg dus het lijkt verantwoord. We hebben drie kwartier nodig om bij de markt van Kabali, op ongeveer 30 km van de Russische grens, te komen en we zijn niets te vroeg, want de markt is al in volle gang.

Het is een drukte van jewelste. Rijen auto’s en busjes staan langs de weg geparkeerd en dienen als marktkraam. De achterklep staat open zodat de koopwaar goed te zien is. We lopen langs de auto’s en gluren af en toe in een achterbak. Het aanbod bestaat voornamelijk uit groente en fruit. Knoflook in overvloed, tomaten, komkommers en witte kool die per stuk wordt afgewogen.

Iets verderop is de afdeling varkensvlees. Dit keer geen stukken varkensvlees aan een haak, maar levende varkens in kooien, karretjes en in de achterbak van auto’s. Het is duidelijk dat we in Nederland het potentieel van de kofferbak nog niet volledig benut hebben. De varkensboertjes kijken wel een beetje verbaast als ze ons tussen de roze beestjes zien lopen, maar laten ons lekker onze gang gaan.

We lopen ook nog even langs de non-food afdeling maar kunnen hier niet slagen, dan maar door naar de koeien-afdeling. Het lukt ze niet om koeien in de kofferbak te vervoeren, maar een Lada met 1-koe aanhanger is populair veevervoer. We manoeuvreren tussen de koeienvlaaien door want het is niet prettig voor de terugweg als onze schoenzolen vol koeienstront zitten.

Na een uur op de markt te hebben rondgelopen gaan we terug naar onze taxi. We gluren links en rechts nog in wat markt-wagens en zien dat sommige marktlui al bijna los zijn. Door de geparkeerde marktwagens is de weg zo smal geworden dat we af en toe aan de kant moeten springen als er een wagen wil passeren. Hier geldt de wet van de grootste (Lada).

Onze chauffeur is druk bezig met de buurman die een grote zak uien aan het wegen als hij ons aan ziet komen. Hij lijkt verrast om ons al terug zien en doet gelijk de deuren van de taxi open. We springen erin (na onze schoenzolen gecheckt te hebben) en iets voor negenen zijn we weer op de weg terug.

In Sighnaghi gaan we eerst op zoek naar een ontbijtje, maar dat blijkt nog een hele uitdaging. We lopen de hele hoofdstraat af en pas helemaal aan het einde vinden we een guesthouse waar we kunnen ontbijten. Het is in Georgie overigens heel normaal dat de restaurantjes pas na tienen open gaan voor ontbijt; het zijn late-risers die Georgiers.
Het ontbijt dat we krijgen voorgeschoteld is niet van dezelfde kwaliteit als in Tbilisi, maar we klagen niet (of maar een klein beetje).

Nu onze buikjes weer gevuld zijn lopen we de de gezellige hoofdstraat met al z’n balkonnetjes weer naar beneden en gaan we even naar onze hotelkamer. Onderweg nemen we eerst een bakkie lekkere koffie bij restaurant Koloriti en dan gaan we even op het balkonnetje bij het hotel zitten en kijken genieten we met de foto’s nog even na van het marktbezoek van vanochtend.

Eigenlijk hebben we voor de middag niet zoveel meer op het programma staan. We willen ergens nog een souvenir-kinkali op de kop tikken en onze kuiten wat rust geven want het loopt hier allemaal op of af.
Niet ver van ons hotel is een uitkijktoren die we nog even willen bekijken dus daar gaan we eerst maar heen. We lopen toch maar weer omhoog en betalen een Lari p.p. om bovenop de uitkijktoren te mogen. Het uitzicht is niet veel beter dan wat we gisteren al gezien hebben, dus heel lang blijven we hier niet hangen.

Bij een van de vele souvenir-kraampjes vinden we dan eindelijk een geschikte kinkali en we nemen gelijk een churchkhela, de langwerpige lekkernij uit Georgie, mee. Onze missie in Sighnaghi is geslaagd. Omdat het vandaag (en vooral vanmiddag) veel frisser is dan de voorgaande dagen gaan we op zoek naar een geschikte plek om een sapje te nemen en die plek is pas geschikt als we binnen kunnen zitten. We proberen het bij wijnlokaal The Pheasant Tears, maar daar zijn alle tafeltjes gereserveerd. Bij een paar andere restaurants is alleen het terras open en daar hebben we geen zijn in dus uiteindelijk komen we toch weer bij Koloriti uit.

Rond 16:00 uur begint het te regenen. We gaan even naar onze hotelkamer om ons op te frissen voor het diner. Met de haartjes in een strakke scheiding gaan we even later op zoek naar een restaurant.
We hebben al een paar keer met een schuin oog naar restaurant Mtevani gekeken omdat het er zo leuk uitziet en vanavond klauteren we de trap op naar dit restaurant. Er zijn een paar tafeltjes bezet en er zit een groep te eten. Wij vinden een tafeltje in de hoek van het restaurant.
We bestellen een drankje en zoeken iets van de Georgische keuken uit. De drankjes worden bezorgd en ……………. het feest kan beginnen!
De grote groep had al een pittig muziekje opstaan, maar nu gaat de volumeknop op max. Er wordt gedanst en gedronken. De ogen van enkele mannen in de groep worden al snel kleiner.
De Georgische maaltjes smaken vurrukkeluk, maar de les van vanavond (en gisteravond) is: ga in Georgie nooit in een restaurant eten waar een grote groep aan een lange tafel zit!

Maandag 10 oktober 2022

We hadden besloten om vandaag de marshrutka van 11:00 uur te nemen dus, geen haast. We gingen om 09:00 uur op zoek naar een plek waar we konden ontbijten en zoals al eerder gemeld is dat nogal een uitdaging in Georgie. Uiteindelijk landen we weer bij hotel Traveler, maar niet zozeer vanwege de gezelligheid. We gooien een gebakken ei en wat brood naar binnen en lopen dan terug naar het hotel om onze bagage op te halen. We zijn vroeg op het busstation, maar dan hebben we in ieder geval een zitplek.

De minibus die ons terugbrengt naar Tbilisi is zo mogelijk nog aftandser dan het vehikel van de heenweg. Maar goed, dit is zo’n beetje de standaard voor het openbaar vervoer in Georgie dus we doen het er maar mee. Een paar minuten voor elf begint het te onweren en regenen; ook dat nog. Gelukkig doen de ruitenwissers het naar behoren want het is een stevige stortbui. Heel spannend wordt zo’n terugweg niet dachten we, maar we hebben dit keer een chauffeur die alleen maar standje ‘plank gas’ kent. We doen maar net alsof het allemaal heel normaal is.
Na een uurtje blijkt de chauffeur toch een beetje teveel van z’n bus gevraagd te hebben; hij heeft steeds meer moeite om ‘m in de versnelling te krijgen. We tellen de kilometers af want we hebben niet veel zijn in een verplichte wandeling.
Gelukkig redt de versnellingsbak het tot Tbilisi en worden we netjes op het station afgezet.

We hebben nog wat lari op onze Metromoneycard staan dus we springen bij station Samgori in de metro en gaan op weg naar ons vertrouwde hotelletje in de oude wijk van Tbilisi. Dat in de metro springen gaat een beetje op de gok want de borden geven ons geen duidelijkheid over de juiste richting.
Bij het hotel zijn ze ons gelukkig nog niet vergeten dus zijn we snel ingecheckt.

Nu eerst maar even naar de bank om wat euri te wisselen zodat we morgen de huurauto kunnen betalen.
Voor ons geld gaan we ook naar een bekend adresje: de Bank of Georgia aan de Nikoloz Baratashvili street. Dit keer gaan we het gebouw in, trekken een volgnummertje en wachten op onze beurt. Al snel mogen we naar loket 2 waar een allervriendelijkste dame 400 euro wisselt voor iets meer dan 1000 lari.

Het is inmiddels 14:30 uur en we gaan eerst even ons caffeine gehalte een boost geven bij Kvartz. Na een dubbele espresso voelt het allemaal al een stuk beter en besluiten we iets verderop nog wat te gaan eten bij Ribs & Puri.
Daar wordt de inwendige mens weer blij van dus we kunnen weer op pad. We hebben al veel gezien in Tbilisi, maar er zijn nog wel een paar dingetjes die de moeite waard zijn.

De naam Tbilisi duikt in de geschiedenis voor het eerst op in de tweede helft van de 4e eeuw, toen koning Varaz-Bakoer I van Iberië op deze plek een fort liet bouwen.
Volgens de legende was de koning op jacht in de bossen met een havik. Toen de havik een fazant gevangen had, verdwenen beide vogels in het ravijn. Toen de koning naar ze op zoek ging kwam hij warmwaterbronnen tegen. Hij was daar zo van onder de indruk dat hij beval het bos te rooien en er een stad te stichten. De naam van de stad is afgeleid van warm: ‘Tpili’. De naam ‘Tbili’ of ‘T’pilisi’ (‘warme locatie’) werd dus aan de stad gegeven vanwege de aanwezigheid van zwavelzuurrijke warmwater-bronnen.
Tijdens een bezoek aan Tbilisi mag een bezoek aan de zwavelbaden niet ontbreken en daarom gaan we maar een kijkje nemen in de wijk Abanotubani. Het kost ons een half uurtje om er te komen, maar omdat het al laat is besluiten we de kleren dit keer aan te houden. Misschien een volgende keer.

Op weg naar Abanotubani kwamen we langs de Sioni kathedraal en hoewel we al heel wat kerken gezien hebben konden we deze niet overslaan want hier mochten we eindelijk eens in de kerk fotograferen en dat willen we de trouwe lezers van dit blog niet onthouden.

Omdat de zon zo lekker schijnt vandaag willen we na het bezoek aan de wijk Abanotubani nog een keertje omhoog naar het Narikala fort. Dit keer geen klautertocht naar boven, maar met de kabelbaan. Voor ongeveer 75 cent brengt een moderne 8-persoons cabine je naar boven.
Het uitzicht is fantastisch vandaag en we zijn inmiddels in staat alle bekende plekjes te herkennen van bovenaf. Lang blijven we niet boven en hoewel de afdaling te voet niet heel zwaar is nemen we naar beneden toch ook maar de cabinelift.

Na deze wintersportervaring lopen we over de Metekhi brug naar het Rike park. Als we de Metheki kathedraal staan te bewonderen zien we een tweetal kleine kapelletjes aan de rand van de Koera rivier die we eerder niet gezien hebben. Wat een zonnetje al niet kan doen.

We lopen het Rike park door op zoek naar een oude bekende. Ergens in dit park zou Ronald op een bankje moeten zitten. Met behulp van Google Maps weten we hem te traceren en het is een hartelijk weerzien.
Op een bronzen bank zit een bronzen beeld van Ronald Reagan.
Dit beeld werd op 23 november in het centrum van Tbilisi onthuld door president Saakasjvili en de Amerikaanse congresdelegatie, waarbij de Georgische leider tijdens de ceremonie zei dat het standbeeld het verschil symboliseert tussen de ideologieën van Georgië en zijn noordelijke buur. Leuk detail is dat Ronald met een glimlach op z’n gezicht in de richting van die buur kijkt. Op het bankje staat een inscriptie met een bekende quote van Ronald: ‘Freedom is never more then one generation away from extinction’.
Ook leuk om te weten: voormalig president Saakasjvili woonde in 2018 met z’n Nederlandse vrouw in Terneuzen (in ballingschap) omdat hij bij verstek was veroordeeld voor machtsmisbruik. In 2019 ging hij korte tijd naar Oekraine om in oktober 2021 terug te keren naar het land waar het voor hem allemaal begon. Daar werd hij al snel gearresteerd.

Terug in het hotel reorganiseren we de rugzakken in verband met de reis van morgen. Het is in Stepantsminda een aantal graadjes kouder dan in Tbilisi en dat betekent een andere garderobe bovenin de rugzak.
Als alles weer op orde is gaan we maar weer naar het hippe gedeelte van de stad om een hapje te eten. We belanden weer bij Ribs & Puri omdat we het zo’n gezellige tent vinden.
Na een heerlijk maaltje gaan we iets verderop bij Kvartz een bakkie doen (kan geen verrassing zijn). We hebben geluk vanavond want de huis-tekenaar is aanwezig en die kalkt jouw portret op een koffiebeker. Zie hier het resultaat en oordeel zelf (hebben wij ook gedaan)