China 2005 deel 3

Woensdag 26 oktober

Het avontuur in China gaat verder met de expresse bus naar Dali (geen familie van Salvador overigens).
De naam doet vermoeden dat het met zo’n bus allemaal extra snel gaat, maar nog geen tien minuten verwijderd van Dali was er een lunchbreak die bijna een uur ging duren. Jammer maar helaas.
Zoals gezegd tien minuten na deze lunchstop werden we aan de grote weg uit de bus gedumpt en moesten we met alternatief vervoer de laatste kilometer naar Dali afleggen. Gelukkig was de lokale vervoersonderneming daar goed op ingesprongen en de paard-en-wagen stond al klaar om ons naar het hotel te brengen.

Zoals Menno en Roely kunnen beamen is het hotel waar we hier logeren bijzonder comfortabel en sfeervol. Jim’s hotel is de perfecte uitvalsbasis voor Dali e.o.
De franse manager van het hotel bracht ons naar de kamer en met een accent dat aan Crabtree (‘Allo Allo’) doet denken zij hij, toen hij onze deur open deed “in zu reum noxt deur sloeps ze dotch swumming chompioen, mayboe yu can osk hur autogruph” wij dachten gelijk dat moet dan Inge de Bruin zijn, maar misschien hadden we hem niet goed verstaan.

Spullen op de kamer gedumpt en naar het centrum van Dali gelopen. Leuk stadje en lekker rustig, vergeleken met Lijiang. Eerst maar een terrasje uitgezocht en een klein potje bier en een orange-jus gepakt. Toen we daar heerlijk in het zonnetje zaten te genieten van alles dat langs slentert, stond onze poolse vriendin Ewa ineens aan onze tafel. We hebben haar en haar Sloveense reispartner in de eerste week van onze vakantie ontmoet en onze paden kruisen steeds. Ze schoof aan en we praten even bij.

Terwijl we daar zaten was er wat commotie aan het eind van de straat. Toen we goed keken zagen we een gozer met een hele vreemde bontmuts zo leek het. Toen de menigte dichterbij kwam zagen we dat het de geluidsman van de filmcrew was waar Inge de Bruin mee op stap was. Ze gingen onze tafel voorbij en aan het andere einde van de straat werd een shoot opgenomen. Ze had zich goed aangepast aan de lokale bevolking: lang blond haar, fleurig bloesje, een lichte strakke spijkerbroek en zilveren schoentjes.
Diana rende er nog even heen om een paar foto’s te nemen en na afloop van de shoot kwam de hele stoet weer langs onze tafel, die kans greep ik om ook een paar seconden film op te nemen. In het voorbijgaan bedankte ik haar voor het gastoptreden voor mijn film, waarna ze verbaasd omkeek en glimlachte.

Nadat de zon onder was gegaan zijn we op aanraden van Eva gaan eten in een restaurantje met een houtoven en het eten hier is super.
‘s-Avonds in het hotel liepen we Inge nog twee keer tegen het lijf en dat was ook voor het laatst want de volgende ochtend was ze al vroeg verdwenen.
Wij hadden voor de volgende dag niets gepland en zouden wel zien. Wat we zagen was regen dus hebben we ons bezig gehouden met een klusje dat ook altijd weer moet gebeuren: kaartjes schrijven.

Donderdag 27 oktober

Het bleek een hele opgaaf te zijn om kaarten te vinden in Dali. Uiteindelijk vonden we een klein winkeltje met een vriendelijk mannetje van wie wij zijn collectie met kaarten mochten misbruiken. We hebben nl. van de setjes van 10 kaarten alleen de leuke geselecteerd en die gekocht. Hopen voor hem dat er ooit een toerist komt die het restant leuk vindt.
Hierna naar het postkantoor voor de postzegels. Weer een belevenis op zich. Het bleek dat het niet echt noodzakelijk is om te kunnen rekenen als je bij een chinees postkantoor werkt. Misschien een leuk raadseltje voor iedereen.
We moeten voor 40 kaarten postzegels hebben en op elke kaart moet 4,5 Yuan aan postzegels. Er zijn postzegels beschikbaar van 2 Yuan en 0,5 Yuan. Wat moeten wij meekrijgen?
De twee dames van het postkantoor tezamen met hun calculator deden er bijna een kwartier over om dit raadseltje op te lossen. En jullie?

Daarna maar even terug gegaan naar het hotel en daar heeft Diana de kaarten geschreven, ik heb later de postzegels gelikt.
We hadden alle vertrouwen in het weer van de volgende dag dus boekten we nog even een tochtje om het meer. We zouden samen met 3 Australiers zijn.
Later bedachten we ons waarom het zo’n regenachtige dag was; we waren nl. 19 dagen onderweg en dus op de helft van onze vakantie. Vanaf nu zou het aantal resterende vakantiedagen kleiner zijn dan het aantal dat we gehad hadden. Heel China huilde mee!

Vrijdag 28 oktober

Om half negen gingen naar het reisburootje voor onze tocht. De Australiers bleken toch te zijn afgehaakt dus we hadden het minibusje alleen, of eigenlijk een mini minibus want als je instapte moest je eerst je onderbenen afschroeven en je hoofd onder de arm nemen. Dit soort busjes zijn handig in de stad, je stopt ‘m zo in je binnenzak en je hoeft geen parkeergeld te betalen. Als je er een koptelefoon bijneemt is het nog een MP3 speler ook.

We gingen op weg naar onze eerste stop het plaatsje Xizhou. Er was hier een prachtige lokale markt aan de gang waar je weer van alles kon kopen. De gegrilde varkenshuid zag er heerlijk uit, maar het was nog vroeg dus misschien later.

Hierna naar een plaatsje dat beroemd was om zijn speciaal geverfde doeken, lijkt een beetje op batikken. Al gauw bleek dat het vnl. te doen was om het verkopen van zo’n doekie en we vonden dat toch niet echt bij ons interieur passen. Terug naar de mini minibus dus.
Vervolgens verder om het meer. Je ziet zo pas goed hoe groot dit meer eigenlijk is.
Onze volgende stop was voor de lunch waarna het door ging naar het kleinste eilandje met bebouwing dat wij ooit gezien hebben, leuk plaatje natuurlijk.

Een paar kilometer verderop hadden we geluk want er waren net twee bootjes met aalscholver-vissers terug gekomen. Een apart gezicht al die zwarte vogels op de rand van de boot. De beestjes hadden weer aardig wat gevangen voor de vissers en onze chauffer en gids kochten gelijk een kilootje (zonder uitjes).
De vogels krijgen een touwtje om de nek zodat ze de vis die ze vangen niet kunnen doorslikken en zo af en toe worden de vogels dan beloond met een klein visje.

Als laatste gingen we nog met een lokale veerboot (mag de naam boot eigenlijk eigenlijk niet hebben) zittend tussen de graan, eieren, vis en lokale bevolking naar een groter eiland voor een korte toer aldaar.
Rond een uur of 6 hadden we onze ’tour de Erhaimeer’ er opzitten en hadden we weer veel mooie dingen gezien en beleefd. Een goede maaltijd ging er wel in waarna we nog een afzakkertje hebben genomen in het hotel. We hadden geluk gehad vandaag met het weer.

Zaterdag 29 oktober

De volgende dag besloten we om de Drie Pagodes te bezoeken. We zijn erheen gewandeld want het is maar een paar kilometer van Dali.
Ze stonden er prachtig bij tegen de blauwe achtergrond, want de dag was weer stralend begonnen. Ook hier stikte het weer van de chinese tourgroepen, blijkbaar moet je dit ook gezien hebben als chinees.

Na een paar uurtjes over dit fraaie complex te hebben gewandeld gingen we terug naar Dali, we besloten weer eens voor paard-en-wagen te kiezen. Toen de ruiter ons afleverde in Dali probeerde hij ons nog af te zetten voor een paar cent, maar daar trapten we niet in want we willen het ook niet verpesten voor de toeristen na ons. De man keek ons wel verontwaardigd na.
‘s-Middags zijn we met de lokale bus naar het meer gereden, als haringen in de ton stonden we tegen elkaar aan gedrukt totdat de chauffeur er genoeg van had en zonder pardon alle scholieren uit de bus zette; dat luchtte op.

Bij het meer hebben we wat rondgelopen, maar de lucht begon weer te betrekken dus we zijn maar weer op de bus gesprongen terug naar Dali. In Dali maar weer eens geld gepind, want ondanks het prijsnivo in China raakt het toch een keertje op en daarna weer naar ons favoriete terras.

‘s-Avonds weer heerlijk gegeten; het is een beetje saai, maar we hebben in Dali al vier keer bij dit restaurantje gegeten (het restaurantje heet Stella voor het geval je in de buurt bent). Je kunt er van alles krijgen en het kost bijna niets. Deze keer hadden we spaghetti en encheladas, natuurlijk wat drinken erbij en dat voor het lieve sommetje van 3,5 euro. Je snapt niet die chinezen zo slank kunnen blijven.

Zondag 30 oktober

Vandaag al weer onze laatste dag in Dali. We zouden een tocht maken naar een grote Yi markt die slechts drie keer per maand plaatsvindt. De eigenaar van het hotel, met de tibetaanse naam Jim, zou onze gids zijn en volgens hem was het de beste dagtocht van China.

Eerst naar een whiskey stokerij. We waren daar al om elf en omdat het tegen onze principes is om voor twaalf aan de alcohol te gaan, hebben we dit rondje laten schieten. Een flesje jonge wiskhy van een halve liter kost hier trouwens 2 yuan, dat is maar liefst 20 eurocent.
Daarna naar en behoorlijk leegstaande boedistische tempel. De lokatie was prachtig temidden van de rijstvelden, maar er was niet veel te doen.
Eindelijk ging we dan naar ons hoofddoel van deze tocht: de Yi markt. Dit hadden we niet voor niets geboekt, wat een grote, levendige markt je kwam ogen tekort. Bijna twee uur hebben we hier rondgeslenterd de lokale handel aanschouwend.
Na deze orgie van kleur en geluid hebben we een van uitgebreide lunch genoten.

We waren het bijna vergeten, maar we zouden ‘s-middags ook nog een wandeling gaan maken en hoewel het ons om de markt ging, was dit zeker zo mooi. De wandeling ging tussen goudgele rijstterrassen en door kleine dorpjes waar geen toerist komt. Jim had ‘s-ochtends niets teveel gezegd, dit is een geweldige dagtocht.

Maandag 31 oktober

Zoals jullie weten zaten we in Dali toen we de laatste mail verstuurden. Daar hebben we maandag de expresse bus genomen naar Kunming. Dit keer was het echt expresse want binnen de verwachte vijf uur waren we op de plaats van bestemming.

Kunming is een grote stad met zo’n 4 miljoen inwoners, maar met weinig aantrekkelijke bezienswaardigheden. Voor ons is dit de uitvalsbasis naar Yuanyang, de plek met de mooiste rijstterrassen ter wereld (dat vinden ze zelf in ieder geval).
We zouden deze trip een gast hebben; Eva van Passaat Verre Reizen, waar we een deel van onze reis hebben geboekt is toevallig in de buurt en wilde dit deel van China graag zelf een keer zien.

Dinsdag 1 november

Dinsdagochtend negen uur zouden we worden opgehaald. Eva kwam met de trein uit oostelijker regionen en net nadat zij binnen was kwam Kris onze gids binnen. Kris is Amerikaan maar woont en werkt al 4 jaar in China.
We stappen in zo’n mini minibus waar we in de vorige aflevering al kennis mee hadden gemaakt en gaan op weg.
Eerst even tanken natuurlijk want daar had de chauffeur gisteren natuurlijk niet aan gedacht….
Weer snel op weg, maar even later stonden we al in de file; net Hoevelaken tijdens de maandagochtend spits.

Na even wat uitlaatgassen te hebben gesnoven gaan we dan in volle vaart verder. De (tol-)wegen zijn hier goed en we schieten lekker op.
Het was wat mistig vandaag maar de zon deed z’n uiterste best om er door te breken.
Het is 4 uur naar Tonghai een mongools dorpje in Yunnan.
Ondanks de file zijn we al om half twaalf in Tonghai. We hebben er en uurtje rondgelopen, maar er was weinig leven. Waarschijnlijk aan het werk.
Niet iedereen heeft nu vakantie natuurlijk.
We hebben hier ook geluncht, een beetje nasi en wat thee voor het mooie bedrag van 80 cent. Dit was inclusief de servetten want die stonden apart op de rekening.

Het was nu nog 6o km naar Jianshui en dan nog 100 km naar Yuanyang. Het bleef mistig het leek er op dat de zon het toch niet ging redden.
Bij Jianshui was het gedaan met de goede wegen en gingen we slingerend de heuvels in. Na een uurtje was het laatste asfalt ook nog eens op en werd het dus slingerend en hobbelend. De omgeving is trouwens erg mooi; rijstterrassen lagen overal tegen de heuvels aan en het kleine beetje zon glinsterde in het water dat er in staat.

Toen, op nog geen 10 km van Yuanyang verwijderd, stond er een groot blauw bord aan de kant van de weg. Het enige wat wij konden lezen was 2005 09 10 en 2005 11 11. Nog geen vijftig meter verder was de weg bezaaid met grote stenen. Deed toch weer een beetje denken aan het bergweggetje net buiten La Paz vorig jaar. Dit keer geen bivakmutsen, maar vriendelijke arbeiders die uitlegden dat de weg nog zeker tot 11 november gesloten zou zijn; dat stond natuurlijk op dat blauwe bord! Hadden ze dat bord in Jianshui neergezet hadden we een alternatieve route kunnen nemen. Nee, zo werkt dat niet in China.

Kris vroeg nog aan de arbeiders of het mogelijk was te voet verder te gaan, maar het antwoord echode uit het dal. Met een enorme knal was weer een stuk rots opgeblazen. Duidelijk te gevaarlijk om dat laatste stuk te lopen.

Zat maar 1 ding op: TERUG! Twee uur hobbelen en slingeren terug plus nog een toegift via een alternatieve route. In plaats van vijf uur in Yuanyang werd het half tien!! Ach er is ‘s-avonds toch niet veel te doen……..
Nog even snel wat gegeten in een minimalistisch ingerichte eetgelegenheid (ze kweekten er schimmels op de muur) en naar bed, morgen naar een lokale markt en de rijstterrassen.

Woensdag 2 november

Woensdag vertrokken we om negen uur. we zouden naar Niu Jiu Zhai gaan en zoals de naam al doet vermoeden is dat een erg klein landelijk dorpje. Over een weggetje dat doet denken aan Paris-Roubaix reden we op deze prachtige ochtend naar onze eerste bestemming. Bij de enige splitsing gingen we linksaf en na nog ruim een half uur waren we bij het dorp; het verkeerde dorp danwel. Daar waar de chauffeur linksaf ging had het natuurlijk rechtsaf moeten zijn. Dus weer hetzelfde ritueel als gisteren: terug hobbelen naar de splitsing, daar alsnog de goed kant op en nog een half uurtje hobbelen.

De beloning die we voor dit gehobbel kregen was prachtig. Een klein dorpje dat volledig werd ingenomen door een markt. Van heinde en ver waren kleurrijk geklede vrouwen (Hani) hier naartoe gekomen en het was een drukte van belang. Lastig fotograferen en filmen natuurlijk, maar soms vergat je dat gewoon omdat het zo adembenemd mooi was. Er liepen hier ook veel meer vrouwen in die prachtige kledij dan op de grote Yi markt bij Dali een paar dagen geleden.

We hebben hier zo’n anderhalf uur rondgelopen en toen we ‘door de kleuren de minderheden niet meer zagen’ zijn we met de mini minibus naar de rijstterrassen gereden.
De gidsen hebben niets teveel gezegd. De rijstterrassen hier zijn prachtig en enorm groot. Die groothoek converter had ik niet voor niets gekocht. Zo ver je kunt kijken zie je de rijstterrassen als legpuzels tegen de heuvels aangekleefd liggen en met de uitbundige zon van vandaag was dat oogverblindend. Over de zon gesproken, het was een prachtige dag met zo’n 25 graden. Misschien wel de mooiste tot dusver.

Bij een ietwat toeritisch uitkijkpunt zijn we met een lokaal vrouwtje nog een stuk naar beneden gewandeld. Daar was een uitstekende rots vanwaar je een nog mooier uitzicht had.
Al met al een prachtige dag waar de geheugenkaart en filmband weer behoorlijk te lijden hebben gehad. Kon haast niet beter morgen.

Donderdag 3 november

Het is donderdag 3 november en oma P. is jarig. Als wij met onze mini minibus al weer op pad zijn, zal zij waarschijnlijk nog niet gemerkt hebben van haar verjaardag.

Vandaag opnieuw een markt en Kris heeft nog even gebeld met Henriette in Dali om het programma te bespreken.
De markt van vandaag is wat dichter bij ‘huis’. We zijn dus ook vroeger dan gisteren op de markt. Overal zijn ze nog aan het opbouwen. Er is vanochtend wederom geen toerist te zien.
Het is bijna ongelooflijk, maar zo te zien loopt hier iedere vrouw in die prachtige kleurige kleding; nog authentieker dan gisteren.

Op speciaal verzoek van Eva spraken we af over 2 uur weer bij de mini minibus te zijn. Het was maar goed dat we hier zoveel tijd hebben uitgetrokken.
De ‘hoofdstraat’ was een in en grote langgerekte markt omgetoverd en omdat het hier rustiger was dan gisteren kon je nog beter de handel volgen.

Nadat we in een lokaal restaurantje aan deze hoofdstraat hadden geluncht gingen we op weg om vanaf een andere lokatie de rijstterrassen te bewonderen. Helaas werkten de wolken niet mee want zo gauw wij onze posities hadden ingenomen kwam er een wolk die de terrassen bedekte.
Om toch alles op alles te zetten zijn we via kleine paadjes en over de opstaande randen van de rijstterrassen het dal ingeglibberd. Uiteindelijk verloren we deze slag toch van meneer wolk en besloten we terug te gaan naar Yuanyang. We hadden Ping An ook nog dus………….

Na terugkomst in Yuanyang heben we even met oma gebeld om haar te feliciteren met haar 91e! verjaardag. Daarna nog even naar een internetcafe. Zelfs in deze uithoek van China zijn de wonderen der techniek al aanwezig.

Kris is vandaag ook jarig en we gaan daarom vanavond met z’n allen lekker uit eten.
Na het internetten lopen we nog even door de winkelstraat van Yuanyang als we daar een dode hond over een soort omgeslagen rollator zonder wieltjes zien liggen. Al netjes van de overtollige haren ontdaan krijgt hij zijn laatste wasbeurt. Als dat maar niet voor ons diner is………….