Vrijdag 13 oktober
Vrijdag de 13e, dat is een goede dag om te gaan duiken! We zitten op tijd aan het ontbijt want we moeten al om negen uur bij de duikschool zijn.
Het is ongeveer 20 minuten lopen vanaf ons hotel naar de duikschool en op dit tijdstip is het nog lekker rustig op straat. Bovendien is de temperatuur op dit tijdstip ook een stuk aangenamer; 35 graden wen je niet makkelijk aan.
Bij de duikschool staat onze fles met bcd al klaar en hoeven we alleen nog de shorty en de vinnen te passen. We gaan aan een tafeltje zitten in afwachting van de briefing en horen dat we vandaag samen met Peter en Susan (ook uit Nederland) duiken.
Na de korte briefing door Adi onze divemaster lopen we over het strand naar de boot.
We zitten met 8 andere duikers aan boord en onze eerste duikplek is Simon Reef die zich bevindt tussen Gili Meno en Gili Air.
Het is maar zo’n tien minuten varen en als we bij de duikplek zijn gaan we ons optuigen. Om 09:54 uur plonsen we voor het eerst in het water. Even checken of alles goed zit en dan gaan we naar beneden.
De divesite is redelijk vlak en overal liggen kleine stukjes koraal op de bodem. Af en toe een koraalblok met fraai softkoraal dat beweegt in de stroming, want daar is genoeg van: stroming! Niet onze favoriete duikomstandigheden, maar we zijn zo ervaren…..
Halverwege de duik stuiten we op de eerste schildpad van de dag. Het beesie ligt rustig op z’n buik op het koraal en was waarschijnlijk wat aan het knabbelen toen deze bellenblazers opdoken. Heel druk maakt de schildpad zich niet want en hij (of zij) blijft lekker liggen.
Na 55 minuten is de lucht op en gaan we naar boven. We ontmantelen ons aan de zijkant van de boot en gaan dan via het trappetje aan boord. Dat was een leuke duik, ondanks de stroming.
We varen terug naar Gili T en spoelen het zoute water van ons af. Voor de volgende duik moeten we ons om 13:00 uur weer melden.
We hebben dus even tijd voor een bakkie koffie en daarvoor gaan we naar onze favoriete koffieshop The Banyan Tree. We zoeken een tafeltje onder een parasol en bestellen een koffie met cinnamon bun en blueberry muffin, jammie!
Rond half een lopen we dan weer terug naar Dream Divers en tot onze schrik begint het te regenen. Minstens 327 druppels waarvan de meeste al verdampt zijn voordat ze de grond raken.
Bij de duikschool spelen we ongeveer dezelfde film af als vanochtend, shorty en schoentjes aan, waardevolle spullen in een soort kluis, camera in de drybag, briefing aanhoren en naar de boot.
Als iedereen aan boord is vertrekken we naar Bounty Reef, een duikplek in de buurt van Gili Meno.
We gaan weer in dezelfde groepjes te water en als we afdalen in het heerlijke warme zeewater (28 graden) merken we gelijk dat er hier niet zoveel stroming is als vanochtend. Heerlijk, dat is een stuk relaxter duiken.
De wereld onder water lijkt op die van vanochtend met iets meer variatie op de bodem. Mooie zachte koralen die ons welkom heten en een grote groep vissen die schuilt bij een blok koraal.
Iets verderop worden we dan ineens verrast door een rifhaai die wegzwemt. Geen grote, maximaal een meter, misschien anderhalve meter als je er wat visserslatijn tegenaan gooit. Wel weer mooi om te zien hoe soepel zo’n rakker door het water schiet.
Ook tijdens deze duik zien we schildpadden. Zo langzamerhand wordt wel duidelijk dat er iets goed mis is als je geen schildpad ziet tijdens een duik.
Er is leven genoeg in de wateren rond de Gili’s. We zien een koraalduivel, een murene, nog een haai en een grote groep glasvisjes.
De duik eindigt bij een wrak van een afgezonken ponton. Er heeft zich inmiddels koraal afgezet op het wrak en vissen hebben hun intrek genomen.
Na ruim 50 minuten is de lucht bijna op en moeten we weer naar boven. We klimmen weer aan boord en varen dan weer terug naar de duikschool.
Bij de duikschool laten we ons logboek stempelen en betalen we de rekening.
Dan lopen we een stukje terug richting ons hotel, maar halverwege gaan we bij La Cala op een bank hangen en bestellen het welverdiende bierke.
Omdat La Cala een van de leukste restaurants is die wij gezien hebben gaan we daar ‘s-avonds ook eten. Er rookt een grote bbq waar ze heerlijke (vlees-/kip-/garnalen-/groente-)spiezen op bereiden. Het restaurant is gezellig verlicht met van bamboe gevlochten lampen.
Het eten dat van de bbq komt smaakt ook nog eens verrukkelijk, dus wat ons betreft een geslaagde avond.
Zaterdag 14 oktober
Vandaag halen we de stalen ros van stal. Op Gili T struikel je over de huurfietsen, dus ook wij gaan dit ‘enorme’ eiland van ruim 2 vierkante kilometer rondfietsen. Zo’n rondje is binnen de 45 minuten te doen, maar dan moet je onderweg niet op een ligbedje op het strand gaan liggen en juist dat overkomt ons ook. Diana ziet schattige lichtblauwe parasolletjes dus daar gaan we liggen.
De schattige parasolletje horen bij hotel Karma Kayak aan de noordkant van het eiland en daar bestellen we onze kopjes koffie.
Daar lig je dan, 2 bedjes, 2 kopjes koffie, een schattig parasolletje en fantastisch uitzicht op een azuurblauwe zee. Aan de horizon zien we heel vaag Gunung Agung, de vulkaan op Bali.
Zoiets kun je natuurlijk best lang uithouden, maar op het moment dat er te veel zon op onze bedjes schijnt is het tijd om verder te gaan.
We fietsen helemaal door naar de zuidwest kant van het eiland en installeren ons op een tweetal comfortabele bedjes die bij het Pearl Sunset Resort horen.
Het is inmiddels twee uur en dat betekent tijd voor een lunch. De vriendelijke medewerker van het resort neemt de bestelling op en niet veel later knabbelen we aan de bruschetta en de Griekse (?) salade.
Onder begeleiding van een lekker lounge-beat dommelen we een paar uur op de zachte matrasjes.
Om vier uur beginnen we aan onze laatste etappe. De beurs is weer leeg dus we trappen even naar downtown Gili voor een pinautomaat. Met geld op zak fietsen we dan terug en gaan bij hotel Pink Coco in de aanslag liggen voor de zonsondergang. Het Pink in de naam van het hotel is wel heel letterlijk genomen. De muren bij het hotel, de parasols op het strand en ook de zitzakken waar wij plaats op nemen zijn allemaal roze.
Die zitzakken van het hotel zijn allemaal richting de zonsondergang opgesteld en iets na vijven beginnen de zakken behoorlijk vol te raken. De aanwezigen houden hun telefoon in de aanslag want je wilt het ultieme moment niet missen.
Net als bij Kuta is het hoogtepunt van de zonsondergang om kwart voor zes en met deze voorkennis en onder begeleiding van een stevige housebeat denken wij best een aardig plaatje te hebben geschoten.
Na het mooie afscheid van de zon fietsen we terug naar ons hotel. We kleden ons om en gaan dan terug richting zee om een restaurantje uit te zoeken. Na wederom een heerlijke maaltijd brengen we nog even een bezoekje aan de moskee van het eiland voor een schietgebedje ivm de overtocht van morgen. Het verblijf op Gili T zit er bijna op en Gili T is ons best goed bevallen.
Zondag 15 oktober
De boot naar Nusa Penida gaat pas om half een en dat geeft ons de tijd om uit te slapen, heel rustig te ontbijten en nog een keer te genieten van het vreemde, smalle maar mooie zwembad bij ons hotel
Om half tien betalen we onze laatste rekening en checken uit.
Zwaar beladen lopen we via de hoofdstraat naar het haventje van Gili T, terwijl we ook een paard en wagen hadden kunnen nemen. Ach, het is maar 800m naar The Banyan Tree waar we nog een keer een bakkie doen en er ook een heerlijke aardbeien-smoothie achteraan gooien.
Om tijdens de overtocht niet te verhongeren haalt Diana ook nog een stuk bananencake en een cinnamon-bun.
Om elf uur lopen we naar de ticket-office van de veerbootmaatschappij Wijaya Buyuk en halen daar onze ketting op die toegang geeft tot de boot. Ook hier plakken we een sticker met onze bestemming op ons shirt zodat we niet kunnen verdwalen.
Zoals gebruikelijk bij elke haven betalen we de haven-tax en gaan dan zitten wachten tot de boot arriveert.
Het is een komen en gaan van veerboten en de arriverende en vertrekkende toeristen geven een gezellige chaos.
Met een klein beetje vertraging arriveert ook onze veerboot en daar vliegen we met zo’n 150 man op af. De bagage wordt voorin de boot gestouwd en samen met al die andere toeristen verdelen we ons over de 2 dekken (met airco).
Twintig minuten later dan gepland laten we Gili T achter ons en gaan we richting Nusa Penida. Helaas gaat dat niet in een rechte lijn, maar gaan we eerst naar Gili Air om daar wat toeristen af te leveren en op te halen en daarna spelen we dezelfde film nog een keer af in de haven van Bangsal.
Om kwart voor twee vertrekken we dan wel in de rechte lijn naar Nusa Penida en de stewardess vertelt dat we er zo’n anderhalf uur over doen.
Die anderhalf uur eten we het noodrantsoen van Diana op en tussendoor dommelen we wat op de redelijk comfortabele stoelen.
Iets na half vier leggen we aan de haven van Buyuk aan de noordkant van Nusa Penida. We zijn nóg wat later dan gepland vanwege een ongustige stroming, zeggen ze.
De bagage wordt uit het voorruim opgeduikeld en als ook onze rugzakken tevoorschijn komen lopen we naar de wal waar de ophaalservice van ons hotel al staat te wachten.
We betalen ook hier de haven-tax en lopen dan door naar de parkeerplaats.
Tussen alle auto’s staat een verlengde golfcar met daarop de sticker van ons hotel. Als we bij het karretje aankomen tovert de chauffeur een flesje water én een koud doekje uit de koelbox. Dat is nog eens 5-sterren service. De rugzakken gaan op de achterste bank en dan rijden we naar het hotel met het koude doekje in de nek!
Bij het inchecken krijgen we natuurlijk een welkomstdrankje en dan worden we via de prachtige tuin naar onze kamer (of eigenlijk een huisje) gebracht.
We trekken onze zwemkleding aan en gaan dan eerst naar de duikschool die bij het hotel hoort. Daar vullen we de gebruikelijke papieren in en passen we de uitrusting. Het is allemaal erg nieuw, het lijkt alsof het niet gebruikt is. Na de voorbereidingen voor morgen gaan we even bij het zwembad liggen.
Als we aan het begin van de avond ons programma aan het doornemen zijn staan er ineens twee hotelmedewerkers voor de deur. Ze hebben een bordje met twee stukken bananenpannekoek bij zich: ‘on the house’.
We gaan vandaag de straat niet meer op maar eten bij het hotel en dat blijkt geen verkeerde keus te zijn. Het eten smaakt voortreffelijk.
Maandag 16 oktober
Om acht uur moeten we ons bij de duikschool melden dus uitslapen is er vandaag niet bij. Om te voorkomen dat ze met het aantrekken van het duikpak op de boot staat te martelen trekt Diana haar pak al bij de duikschool aan.
We worden met de verlengde golfcar naar het strand gebracht waar onze boot ligt en waar we Heski onze divemaster ontmoeten.
We klimmen aan boord en daar gaan we dan.
Onze eerste duikstek is Blue Coral en Heski waarschuwt ons al dat er waarschijnlijk veel stroming zal staan. Als we na de briefing het water in springen blijkt dat een terechte waarschuwing.
De stroming is zo sterk dat je er maar beter niet tegenin kan zwemmen, dat kost veel te veel energie (en lucht). We gaan er dus maar goed voor zitten en genieten van het prachtige koraal en de vele vissen.
Het is geen lange duik want na 40 minuten zijn we weer aan boord. De crew heeft koffie, watermeloen en lekkere koekies meegenomen en dat smaakt uitstekend als je net uit het water komt.
Na een uurtje hijsen we de uitrusting weer om de schouders en rollen we weer achterover de boot af het heldere water in.
Net als bij de eerste duik is ook hier veel stroming. We gaan dus maar weer op de stroming ‘hangen’ en genieten van de film die voorbij komt.
Deze duikstek is zo mogelijk nog voller met vis en we zien ook weer een paar schildpadden op onze route.
We kijken onze ogen uit en soms is het wel jammer dat je niets in kunt brengen tegen de stroming want af en toe wil ook wel eens boven een koraalblok blijven hangen.
Iets na elven beëindigen we onze tweede duik en klimmen we weer aan boord. Het koraal en de vis die we vandaag hebben gezien doet ons denken aan duiken in Egypte en misschien is het hier nog wel mooier.
We varen terug naar de ligplaats van onze boot en daar staat onze golfcar alweer te wachten. We kruipen erin en enkele minuten later zijn we alweer bij het hotel.
We nemen een bak koffie en werken ons logboek bij. Omdat we vroeg terug zijn besluiten we vandaag al een scooter te huren om het eiland te verkennen.
De receptionist geeft ons een telefoonnummer van iemand die scooters verhuurd en met een paar appjes hebben we er eentje geregeld. De scooter wordt netjes bij het hotel gebracht en om half twee zijn we alweer op pad.
Er zijn een tiental punten op het eiland die je eigenlijk gezien moet hebben. Wij hebben geen tijd om ze alle tien te bezoeken dus moeten keuzes maken. We rijden eerst naar de Peguyangan waterval en hoewel het maar 15km rijden is, doen we daar wel 40 minuten over. De weg lijkt een beetje op een roller-coaster met steile hellinkjes, gevolgd door scherpe bochten en af en toe een paar stukken weg waar het asfalt volledig verdwenen is en plaatsgemaakt heeft voor kuilen en stenen.
We parkeren de scooter vlak bij de trappen die naar de waterval gaan, doen een sarong om (want er is een tempeltje in de buurt) en lopen dan een stukje de beroemde blauwe trap af. Wij gaan niet helemaal naar beneden want we komen hier eigenlijk voor het uitzicht en helemaal niet voor de waterval. Die waterval stelt meestal teleur door het kleine beetje water dat naar beneden komt, het uitzicht stelt zeker niet teleur.
Het is duidelijk het verkeerde tijdstip om dit soort activiteiten te ondernemen, want het zweet loopt ons van de rug. We gaan even zitten bij de warung naast de parkeerplaats en bestellen daar wat te drinken en eten.
Als we weer een beetje zijn opgedroogd gaan we op weg.
We hadden bedacht om naar Tembeling Beach te gaan, maar met nog 3km te gaan wordt de weg zo slecht dat we besluiten om te keren. Dan gaan we maar gelijk naar hét hoogtepunt van Nusa Penida: Kelingking Viewpoint.
Het is iets meer dan 8km rijden naar dit viewpoint, maar daar hebben we maar liefst 35 minuten voor nodig. De reden is dezelfde als ik hierboven al een keer genoemd heb.
Om kwart over vier rijden we eindelijk de parkeerplaats bij deze hotspot op en het duidelijk dat we niet alleen zijn. Zoveel auto’s en scooters hebben we nog niet bij elkaar zien staan op het eiland.
We volgen de meute en zien dan met eigen ogen waarom al die mensen hierheen gaan. Je kijkt uit over de zee en onder aan de klif steekt een bijzonder rotsformatie uit zee waar je een T-rex in zou kunnen zien. Om het plaatje af te maken bevindt zich bij deze rotsformatie dan ook nog eens een prachtig strandje waar de azuurblauwe zee z’n golven over uitspuwt. Dat is wel een fotootje waard.
Om vijf uur houden we het voor gezien en rijden we terug naar ons hotel. Sinds we op dit eiland zijn vallen de ‘achtertuintempels’ ons weer op. Een tempeltje in je achtertuin is een Hindoeïstisch gebruik dat we eerder op Bali ook al zagen en op Nusa Penida (dat bij Bali hoort) zien we daarvan de overtreffende trap. De tempels hier zijn behoorlijk uit de kluiten gegroeid en zelfs op de weg staan Hindoeïstische beelden.
Iets na half zes zijn we weer terug bij het hotel en springen we nog even het zwembad in om de stof van ons lichaam af te spoelen en bestellen we een drankje om onze binnenkant door te spoelen.
Na deze verfrissing gaan we terug naar de kamer om even bij te komen van deze dag. Ons diner gebruiken we weer bij het hotel want dat is ze wel toevertrouwd.
Dinsdag 17 oktober
We hebben voor vandaag nog maar een viertal highlights op ons lijstje staan, maar ze zijn wel verdeeld over de oostkant en de westkant van het eiland. De afstand tussen oost en west is nog geen 30km, helaas zorgen de wegen op Nusa Penida ervoor dat je minstens een uurtje nodig hebt voor die afstand.
We nemen vanochtend alle tijd voor het ontbijt. We kiezen dit keer echter niet voor het gebruikelijke ei (in welke vorm dan ook), we gaan allebei voor de wafels; Diana de hartige en ik de zoete (met een bolletje ijs).
Net als gisteren smaakt het ontbijt weer voortreffelijk en is het zeer uitgebreid.
Een paar minuten na negenen zitten we dan toch alweer op de scooter. We beginnen aan de oostkant met Angel’s Billabong. Het is 18km naar deze mooie plek en dat betekent 45 minuten hobbelen op de niet al te comfortabele zitting van onze scooter. We gaan er onderweg nog wel een keertje af voor een bak koffie.
De laatste anderhalve kilometer blijkt ook nog eens onverhard te zijn, hoewel onverhard niet het juiste woord is. De bulten en keien zijn best hard en dus vooral oncomfortabel.
Het mag de pret niet drukken! We betalen de entree en stallen onze scooter.
Het is nog maar een klein stukkie lopen naar Angel’s Billabong en de verhalen zijn niet overdreven. Het is een mooie plek.
We konden helaas geen duik nemen in de gratis infinity pool die tijdens eb ontstaat omdat de zee zich dan terug trekt. Volgende keer beter naar de getijdentabel kijken.
Vanaf Angel’s Billabong is het zo’n 5 minuten lopen naar Broken Beach. Nog zo’n bijzondere plek die door de kracht van het zeewater gebeeldhouwd is. Wat ons betreft mooier dan de naastgelegen Billabong.
We vullen het vochttekort aan in een van de vele warungs die hier te vinden zijn. We hebben vier weken lang een temperatuur boven de 30 graden gehad en dan is drinken een belangrijke dagtaak geworden. Gelukkig is er overal water te krijgen. Warungs, het Indonesische cafetaria, vind je op elke hoek van de straat.
Op weg naar de parkeerplaats komen we toch nog langs een viewpoint waar we even stoppen. Het is eigenlijk de ‘verkeerde’ kant van Angel’s Billabong maar zeker net zo mooi. Het is niet alleen de ruige kust, maar zeker ook het blauw van de zee dat er mee contrasteert. Zet er een model bij en je hebt weer een mooie foto.
De parkeerplaats staat bomvol auto’s en ook de scooter-parkeerplaats is vol. Ik wist niet dat er zoveel blik op dit eilandje rond rijdt.
We overleven opnieuw die anderhalve kilometer met hobbels en bobbels, gooien de tank vol en gaan dan richting de westkant van het eiland. Dit is maar liefst 29km en volgens Google Maps moet je daar 1 uur en 10 minuten voor uittrekken. Ik weet zeker dat we dat niet gaan redden al is het alleen maar omdat we bij een warung ergens langs de weg gaan lunchen.
Die lunch is niet de enige spelbreker voor een nieuw parcoursrecord. Nog voor de lunch rijden we door een gehuchtje met de welluidende naam Bunga Mekar en daar blijkt net een huwelijksceremonie aan de gang te zijn. Diana springt van de scooter, wurmt zich tussen de gasten door en kan nog net voor het ja-woord een foto maken. De gasten vinden het wel vermakelijk want ze wordt uitgenodigd om te blijven.
Uiteindelijk zijn we om kwart over een bij Diamond Beach en ook dit is weer een plaatje. De west- en zuidkust van Nusa Penida hebben veel meer te lijden onder de weersinvloeden en is daarom veel ruiger dan de rest van het eiland en wat ons betreft ook veel mooier.
Het naastgelegen Atuh Beach haalt het niet bij z’n zusje, dus geen plaatje.
Google Maps geeft aan dat het 27km is naar ons hotel en dat we daar 1 uur en 5 minuten over gaan doen. Het kan ons eigenlijk niet meer schelen. Ik ga m’n best doen de gaten in de weg en het tegemoetkomende verkeer te ontwijken zodat we de scooter weer netjes in kunnen leveren bij de eigenaar.
De route terug gaat grotendeels langs de noordkust van het eiland met continue zicht op zee en dat is ook wel eens leuk. Alle andere wegen gaan door het binnenland.
Om half vier liggen we weer aan het zwembad en hebben we het stof weer afgespoeld. We bestellen een drankje en als de zon verdwenen is verdwijnen we naar onze kamer.
’s-Avonds bestellen we in het restaurant een ordinaire hamburger om alvast weer een beetje te wennen aan westers eten.
Woensdag 18 oktober
Tja, aan alles komt een eind en dat ook voor onze vakantie. Een laatste uitgebreid ontbijt en dan moeten we nog een paar uurtjes aan het zwembad doorbrengen. Er zijn trouwens slechtere plekken om je tijd te vullen.
Dan gaan we om half twaalf naar de kamer om onze rugzakken in te pakken. Dan nemen we nog een laatste milkshake en betalen we de rekening.
Het hotel verzorgt om 13:00 uur het ritje naar de haven van Banjar Nyuh en daar krijgen we voor de laatste keer zo’n label omgehangen van het ferry-bedrijf.
Om twee uur vertrekt de veerboot naar Sanur op Bali. Het weinig enerverende tochtje duurt 45 minuten.
Bij het havengebouw van Sanur komen de taxichauffeurs op ons af als vliegen op de welbekende stroop (of is het stront?). We tikken de eerste twee chauffeurs van ons af (te duur) en de derde mag ons naar Kuta brengen.
Als we de parkeerplaats verlaten zien we gelijk dat we in een andere wereld zijn beland: McDonalds, Pizzahut, KFC en Starbucks, alle grote ketens zijn hier vertegenwoordigd.
Het ritje naar het hotel-voor-vijf-uur duurt ongeveer een half uur. We gooien onze rugzakken op de kamer, hangen de kleding voor de terugreis op een paar hangers en gaan dan de straat weer op.
Het is hier nog erger dan op de Malioboro in Yogya. Het ene hotel na het andere en ook de restaurants rijgen zich aaneen. Veel is op de Aussies gericht want dit deel van Bali is voor hen vakantiebestemming nr. 1.
We lopen even naar het strand, maar ook dat weinig verheffend. We vermoeden dat we niet in het beste deel van Bali terecht zijn gekomen. Het biertje aan het strand smaakt overigens voortreffelijk.
Aan het eind van de middag lopen we door de Lippo Mall maar het lukt ons niet om wat leuks op de kop te tikken. Dan drinken we om de hoek bij Juice House een heerlijke fruitjuice. Dat ging nog niet vanzelf want de eigenaresse had haar baby aan de tiet hangen en de kleine was nog niet van plan om los te laten. Dit juice-barretje heeft een fantastische reviewscore en we denken dat de baby het er mee eens is.
‘s-Avonds eten we bij Stark voor de laatste keer een nasi en een sate. Daarna drinken we nog een bak koffie bij ‘ Batavia, de branderij van kwaliteitskoffie’ (dat is wat er in grote letters op de muur staat). Dan voor een laatste keer naar het hotel, douchen, rugzakken inpakken en in de taxi.
We kunnen niet anders dan concluderen dat de vakantie erop zit. Een vakantie die mooier en leuker was dan we vooraf hadden gedacht. Hier komen we vast nog wel een keer terug.
Het is maar 10 minuutjes van ons hotel naar de luchthaven. We denken redelijk op tijd te zijn, maar er staat al een enorme slinger voor de incheckbalies. We hebben bijna een uur nodig om onze instapkaarten te bemachtigen en lopen dan vlotjes door de security-check en langs de douane.
Om 23:30 uur wordt gestart met boarden en uurtje later verlaten we Indonesie.
Donderdag 19 oktober
We krijgen al snel de maaltijd geserveerd aan boord van de Boeing 777 en een uurtje later gaat het licht uit. Dat kon wat ons betreft niet snel genoeg gebeuren want we zaten al te dommelen.
Om 04:00 uur Dubai-tijd worden we dan alweer wakker gemaakt voor het ontbijt. Een snel rekensommetje maakt duidelijk dat we ongeveer 5 uur hebben kunnen slapen. Net genoeg laten we maar zeggen.
Om 05:15 uur zet de piloot het grote toestel waanzinnig zacht op de landingsbaan van DBX. Dat zou een applausje waard zijn geweest als we niet 20 minuten te laat waren geland.
Het vliegtuig is blijkbaar op een achterafveldje neergezet want we worden met een bus naar de aankomsthal gebracht, een ritje van een kwartier!
De safety-check gaat heel snel, maar dan zien we op het grote scherm dat de vlucht naar Amsterdam van gate C11 vertrekt. Dat is bijna de verst verwijderde gate, maar na 9 uur zitten is een stevige ochtendwandeling best lekker. Dubai International Airport is bovendien best een mooie luchthaven met her en der leuke kunst.
We hebben geluk dat er dichtbij gate C11 een McCafe is. We zoeken een plekje en bestellen een cappuccino en een mega-croissant.
De wifi op de luchthaven is goed en dat geeft ons de gelegenheid wat berichten te beantwoorden en de blog bij te werken.
Om half acht begint Emirates met het boarden van onze vlucht naar Amsterdam. Best laat als je weet dat de vertrektijd van de vlucht 08:05 uur. In de app van Emirates lezen we bovendien dat de vluchtduur 7 uur en 10 minuten is; ook een tegenvaller, zal wel tegenwind zijn.
Deze vlucht wordt gelukkig uitgevoerd met de Airbus A380, die is nog iets comfortabeler dan de Boeing 777.
De uren aan boord vermaken we ons met het entertainmentsysteem, de 2 geserveerde maaltijden en wat hazeslaapjes. Om kwart over een staan we dan weer op Nederlandse grond.
