03 december 2015
Vandaag is zo’n soort tussendag. We reizen naar Chiayi, maar eigenlijk alleen met het doel om van daaruit naar de Alishan National Scenic Area door te reizen en dat laatste dan het liefst met de Alishan Forest Railway, maar daarvoor moeten we eerst nog kaartjes zien te krijgen.
Omdat we dus ook niet de hele dag in Chiayi hoeven te zijn, gaan we er vanochtend toch nog een keer met de fietsjes op uit. Vanuit een soort van beroepsdeformatie moet er nog even een bezoekje worden gebracht aan de Medicine Lord Temple, dus daar gaan we weer. We mengen ons in het drukke verkeer en gaan via de Jinhua weg naar de tempel. Het is een klein tempeltje dat tussen de huizen in is geklemd. Zelfs zo ‘s-ochtends vroeg hangt er al een rookwolk van de brandende wierookstokjes. Het tempeltje is ter nagedachtenis aan een dokter van de Tang dynastie. Zijn beeld staat in het hoofdgebouw.
Na het bezoek aan dit tempeltje gaan we terug naar het hotel, maar rijden dan wel even langs de markt; de Water Fairy Temple Market wel te verstaan. Het is zo’n mooie ouderwetse, rommelige markt waar je een berg vlees, vis en groente vindt en waar af en toe ook een kledingstalletje tussen staat.
Ergens aan de oostkant van de markt, tussen de stalletjes, bevindt zich dan ook nog de Water Fairy tempel. We lopen een half uurtje over de markt en genieten van de tafereeltjes die we zien. Het lijkt er af en toe stevig aan toe te gaan. Een marktverkoopster gooit een platsic zak met groenten richting de klant, deze schreeuwt iets terug, waarna de verkoopster de groeten weer uit de zak haalt en op de weegschaal smijt. De groenten gaan daarna weer in de plastic zak, worden weer voor de klant neer geplempt, die onder luid protest de groenten betaald. Misschien hebben ze alleen vriendelijkheden uitgewisseld, maar dat hebben ze dan goed verborgen gehouden.
We fietsen het laatste stukje terug naar het hotel en nemen daar eerst nog een bakkie koffie voordat we onze spullen van de kamer halen. Rond 10:30 uur checken we uit en laten we ons met een taxi naar het treinstation brengen. De snelle trein naar Chiayi gaat om 11:36 uur, dus we hebben nog even tijd om op het station van Tainan rond te neuzen. Een station is een ideale plek om mensen te bekijken.
De trein is wederom mooi op tijd en na een ritje van ruim 40 minuten stappen we in Chiayi uit. We lopen eerst naar de balie van Tourist Information omdat we die kaartjes voor de treinreis naar Fenqihu willen scoren. De vrouw achter de balie blijkt maar heel beperkt Engels te spreken, maar ze wijst ons wel naar balie buiten het stationsgebouw, waar de treinkaartjes gekocht kunnen worden. Wanneer we voor de balie staan hangt er een bordje met ‘no seats available’. Dat is balen! We roepen toch een van de medewerkers en dan blijkt dat er nog steeds kaartjes voor de trein van morgen te krijgen zijn. Dat bordje hing er misschien nog voor de trein van vanochtend.
Ook hier nemen we een taxi naar het hotel. Helaas mogen we nog niet op de kamer. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt in Taiwan. We gooien onze bagage dus in de ‘luggage room’ en wandelen Chiayi in. Chiayi is een grote stad, dus we hebben wel een twintigtal minuten nodig om in het centrum te komen. Heel veel winkels zijn al helemaal in de kerstsfeer en dat blijft een rare gewaarwording met temperaturen boven de 25 graden. We hebben helemaal niets op het programma staan in Chiayi, maar de kerstboom herinnert ons wel aan de seizoenarbeid die moet worden gedaan.
We lopen diverse winkels in, maar kunnen geen geschikte produkten vinden. De verkoopster van een evangelische boekhandel wees Diana uiteindelijk de weg (hoe toepasselijk!). Dan moeten we ook nog even naar het postkantoor voor de bijbehorende administratieve rompslomp. Daar waren we al een keer langs gelopen dus dat is zo gevonden. Nummertje trekken bij de automaat en en dan maar afwachten of de medewerker Engels spreekt. Dat is niet het geval, dus moet er even een collega bij komen. Ach, je went eraan.
Nadat we deze jaarlijks terugkerende zaken geregeld hebben, lopen we terug naar het hotel. Het is inmiddels 15:00 uur dus we kunnen naar onze kamer.
Aan het eind van de middag lopen we nog een keer de stad in. Dit is echt een heel andere stad dan anderen. Grote warenhuizen waar ze vooral merkspullen verkopen, tig kledingwinkeltjes, ontelbare restaurantjes, etc. We neuzen wat rond bij al die kleine winkeltjes en aan het begin van de avond gaan we op zoek naar een restaurantje. We gaan naar binnen bij een trendy eetgelegenheid waar de bediening met een kerstmuts op loopt en kerstliederen klinken. Zo krijgen wij ook een beetje het idee dat het december is.
04 december 2015
Vandaag gaan we met het VSM-treintje van Taiwan naar Fenqihu om van daaruit de Alishan Forest Reacreational Area te bezoeken. Het treintje hier luistert naar de naam Alishan Forest Railway en vertrekt om 09:00 uur van het treinstation van Chiayi. Er gaat er maar eentje per dag, dus hebben we de wekker maar een keer gezet.
Ruim op tijd gaan we bij het perron zitten dat speciaal voor deze trein is bedoeld. Ook dit keer weer alleen maar Chinezen en Taiwanezen bij ons in de trein; geen blanke te bekennen. Wanneer het treintje er toeterend aan komt rijden springen alle andere toeristen op om een foto te maken van de trein. Natuurlijk moet er geposeerd worden voor de trein, twee vingertjes in de lucht, hetzelfde ritueel maken we al ruim drie weken mee. Ook deze trein heeft geen moeite met op tijd vertrekken, dus we gaan er maar eens voor zitten.
Tijdens deze tocht stijgt de trein naar 1400m en wordt er op een zestal stationnetjes gestopt. De trein slingert zich de berg op en de uitzichten zijn fraai. Van bamboebos tot theeplantages en van diepe ravijnen tot stijle bergwanden, we zie het allemaal onderweg. Tegen 11:30 uur zijn we in Fengihu en gaan we op zoek naar ons hotelletje. Je kunt duidelijk merker dat we de hoogte in zijn gegaan, want het is hier een stuk frisser dan in Chiayi. Met wat hulp van de lokale middenstand vinden we ons hotelletje en worden we door Mickey bijgepraat over Fenquhi. Mickey spreekt heel goed Engels, dus dat maakt het allemaal een stuk makkelijker. We laten weten dat we wel geïnteresseerd zijn in de sunrise-toer morgenvroeg en ze laat weten dat we dan om 20:00 uur bij de receptie moeten komen, omdat dan duidelijk is hoeveel er mee gaan.
We krijgen een Chineestalige kaart van de omgeving in de hand gedrukt, waarop ze een paar krabbels zet bij trails die we vanmiddag zouden kunnen doen. Dan gaan we eerst op zoek naar een plek om wat te drinken.
Na de vochtinjectie besluiten we eerst maar de Fenqihu-trail te lopen. Het mag de naam trail eigenlijk niet hebben, want het traject is maar 700m lang. Het is wel erg mooi in deze omgeving waar de rode cypressen in de meerderheid zijn. Deze bomen zijn eigenlijk de reden waarom het treintje waar we vandaag mee zijn gekomen is gebouwd. Tijdens de Japanse bezetting, begin twintigste eeuw, werden deze cypressen in grote getale gekapt, maar moesten ze nog naar beneden vervoerd worden. Dit treintraject bleek de beste oplossing. Tussen de cypressen staan ook nog eens menshoge boomvarens en natuurlijk ook heel veel grote bamboe. We leggen het trajectje af in minder dan een half uur (we hebben het dus rustig aan gedaan) en gaan dan terug naar Fenqihu om daar het echte dorp te bezoeken.
Langs het treinstation heeft zich een soort hoofdstraat gevormd waar veel restaurantjes zijn, maar vooral ook souveniershops. Het meer oorspronkelijke dorp ligt tegen de zuidhelling van de berg. We gaan in dit oude gedeelte van Fenqihu op zoek naar een restaurantje. Daar zijn er wel een aantal van, maar bij het merendeel spreekt het eten ons niet echt aan. Uiteindelijk vinden we iets ‘eetbaars’ bij een ouder echtpaar dat bij hun huis wat tafeltjes heeft neergezet en op een vuurhaard eten bereid.
Na de lunch vallen we dan de Cypres Trail aan. Ook geen joekel van een trail, maar een groot deel van de 2km gaat wel tegen diezelfde zuidhelling op, dus een echte kuitenbijter. De naam van de trail heeft het waarschijnlijk al verraden, maar er staan hier vrijwel alleen maar rode cypressen om ons heen. Hoewel je steeds heel dicht bij de Fenqihu bent, heb je het gevoel dat je ergens diep in een bos loopt.
Met veel moeite hebben we een uurtje nodig voor deze trail en wanneer we Fenqihu weer in zicht hebben ruiken we bakkerij-lucht. Niet veel verder zijn ze bij een huisje de lokale donuts aan het bakken. Dit ruikt te lekker, die moeten we hebben. We kopen een paar net gebakken donuts en gaan in het tuintje op een stoel zitten.
Nadat we terug zijn in Fenqihu lopen we naar de bushalte om alvast te kijken op welke tijden de bus gaat. We waren van plan om overmorgen de bus via Alishan naar Sun Moon Lake te pakken, maar zijn tot de ontdekking gekomen dat we dan niet meer bij ons hotel kunnen komen. Gelukkig had Mickey een betere optie: met de bus terug naar Chiayi, dan met de trein naar Ershui en vervolgens met de smalspoor trein naar Sun Moon Lake. Lijkt een hele toer, maar kan in dezelfde tijd als onze eerste optie.
We gaan even terug naar onze kamer en kleden ons op de lokale omstandigheden. We trekken de sokken aan, verruilen de Teva’s voor de bergschoenen en trekken bovendien een skipully aan.
Wanneer we om 17:45 uur de hoofdstraat inlopen op zoek naar een plek om te eten, blijkt bijna alles al dicht te zijn. We lopen de hoofdstraat een keertje op-en-neer, maar kunnen niet anders dan bij de 7-Eleven naar binnen voor een soepie met crackers en een ijsje toe. Het kan niet elke dag 4 sterren zijn.
05 december 2015
Hadden we gisteren nog gedacht dat we via een ingewikkelde route naar Sun Moon Lake te reizen, komt Mickey ‘s-avonds met het voorstel om toch maar met de bus te gaan. Ze had met haar baas overlegd en het bleek wel op die manier te kunnen (zeiden wij toch!). Bovendien is het volgens haar dan veel handiger om gelijk na Alishan die bus te pakken en niet meer terug te komen naar Fenqihu. We zouden dan vandaag in Fenqihu nog wat kunnen doen (?) en dan morgen de sunrise toer en gelijk door naar Sun Moon Lake. We proberen ons wat voor te stellen bij ‘nog een dag in Fenqihu‘, maar er komt niks. We besluiten dan maar om vandaag de sunrise toer te doen en dan gelijk door naar Sun Moon Lake. Jammer van dat nachtje dat we al geboekt hebben in Fenqihu. Fenqihu was leuk, maar twee volle dagen is wat veel.
Het gevolg was dat onze wekker vanochtend op 03:30 uur stond! Je moet wat over hebben voor een zonsopgang bij Alishan. We worden met een zestal Chinese jongens in een minibus naar de Alishan National Forest Recreation Area gebracht, waar we bij het treinstation worden afgezet. Je gaat nl. met een smalspoor trein naar Zhushan, de bestek plek voor die zonsopkomst. Heel alleen zul je je daar niet voelen, want we worden vergezeld van minstens 500 andere gekken die vroeg uit bed zijn gekomen. We sluiten op het station achteraan de lange rij die staat te wachten tot de loketjes opengaan. Wat een kuddedieren zijn we toch.
Nadat we een kaartje hebben bemachtigd gaan we naar de bovenetage waar het perron van de trein is. Daar hetzelfde verhaal; in een lange rij staan staan al die mafkezen (incl. wij) te wachten tot ze de trein in mogen. Als de trein onderweg is naar het perron gaan de hekjes open en de lange rij mensen komt in beweging. Een tweetal mannen telt het aantal mensen dat het perron opgaat en wanneer het max aantal passagiers voor de trein bereikt is gaan de hekjes weer dicht en mag de rest op de volgende trein wachten.
De rit in de volgepakte wagon duurt ongeveer een half uur en als de deuren open gaan bij Zhushan, stormt de menigte de trap op om toch vooral de beste plek te hebben. Wij proberen wat minder paniekerig naar boven te komen, maar ongemerkt ga je mee met de menigte. Daar staan we dan, met enkele honderden niet uitgeslapen mensen aan een hek van ongeveer honderd meter breed te wachten tot de zon achter de bergen vandaan komt.
Normaal gesproken zou je de zonsopkomst hier moeten zien in combinatie met de zgn. ‘Sea of Clouds’, dan ligt er een wolkendek over de vallei en steken alleen de hoge bergpieken daarboven uit. Die S.O.C. lijkt vandaag wat drempelvrees te hebben, want de wolken zijn alleen boven de verste bergen te zien. Nog steeds een mooi plaatje, maar net niet. Om 06:45 uur komt dan de eerste zonnestraal boven de bergen uit en als een massaal orgasme klinkt het uit honderden monden ‘oooooooohhhhhh‘ terwijl gelijktijdig de sluiters van de cameras ritmisch klikken.
Omdat de zon al een tijdje onderweg was achter de bergen, heb je gelijk lasogen van het fotograferen. We blijven nog even om alles wat er om ons heen gebeurt in ons op te nemen, maar rond zevenen lopen we dan weer terug naar de trein. Een half uurtje later lopen we het station van Alishan alweer uit en kopen een hete bak koffie om onze handen aan te warmen, want met een graadje of 12 was dit ook ons koudste vakantiemoment.
Na de koffie besluiten we een korte trail te lopen naar de Shouzhen tempel. We willen nog wel wat meer zien van Alishan, maar om 09:00 uur begint de verkoop van de buskaarten voor de bus naar Sun Moon Lake. We willen perse de bus van 13:00 uur hebben, want anders wordt het mogelijk een probleem om bij ons hotel bij Sun Moon Lake te komen.
Na een wandeling van een half uur zien we het tempelgebouw in de verte. Het lijkt weer zo’n standaard Boeddhistische tempel, maar dan horen we ineens allerlei muziek bij de tempel vandaan komen. We lopen door naar de tempel en er blijkt een ceremonie o.i.d. aan de gang te zijn. Er staan draagkarren voor de tempel, er is een grote menigte die zenuwachtig heen en weer loopt en die typische Boeddhistische muziek klinkt.
We lopen door de tempel en er wordt een soort dans uitgevoerd. Als we even later voor de tempel staan springt er opeens een jongen met ontbloot bovenlijf uit de tempel naar buiten. Hij heeft een hoofdwond en het bloed loopt langs zijn gezicht. Hij heeft ook een soort deegroller met spijkers in de hand en als hij dichterbij komt zien we dat zijn rug daarmee bewerkt is; een soort (zelf)kastijding dus? Deze jongen lijkt de hoofdpersoon, want nu hij buiten is komt alles in beweging.
Bij de pagode komen een tweetal grote poppen in beweging en de draagkarren die al een tijdje voor de tempel op de schouders van de dragers rustten gaan voorop in de stoet. Na een paar honderd meter raakt de hoofdrolspeler in een soort gevecht verwikkeld met een andere jongen en niet veel later worden de beide jongens door andere mannen bewusteloos weggedragen, alsof ze in een trance zijn. Zo is een tempel bezoeken best leuk!
We zien dat het inmiddels 08:15 is, dus we moeten terug richting het station om onze buskaartjes veilig te stellen. Wanneer we bij het kantoortje van de busmaatschappij aankomen, staat er een klein rijtje mensen te wachten en wij schatten in dat we vanmiddag wel meekomen. Om 09:05 uur zijn wij in het bezit van twee buskaartjes voor de bus naar Sun Moon Lake.
Dan pakken we de kaart van Alishan er weer bij en kiezen voor een plek met de welluidende titel: ‘Viewing the Cloud Sea from Ciyun Temple’. Dit zou de revanche kunnen zijn voor het vrijwel ontbreken van een S.O.C. bij de zonsopkomst. We gaan weer op pad, maar hebben dit keer veel meer last van leeg gekieperde toerbussen. De Chinezen hebben de nare gewoonte om breed uit in grote groepen te wandelen en dat in een tempo waarbij een normaal mens om zou vallen. We moeten ons dus elke keer door zo’n groep wringen. We hebben iets meer dan een half uur nodig om bij de eerder genoemde plek te komen, laten de Ciyun tempel links liggen en stomen gelijk door naar de uitkijkplek. Het wolkenkleed is ook hier nauwelijks aanwezig, maar het is wel een mooi plek. Toch blijven we even hangen op dit uitkijkpunt om een zo mooi mogelijk beeld te krijgen van deze omgeving.
Daarna vervolgen we onze weg via de Giant Trees Boardwalk-1. Ook in dit gebied is de rode cypres alom aanwezig en de meest bijzondere hebben een nummer of zelfs een naam gekregen. De bomen zijn hier tot 45m hoog en meer dan 2000 jaar oud. Het is een prachtige route langs majestueuze bomen waarvan de hoogsten vaak een dode top hebben omdat ze door blikseminslag zijn geraakt. We lopen het hele rondje en gaan dan weer op weg naar het station van Alishan omdat we wel trek hebben gekregen.
Wanneer we halverwege de terugweg zijn zien we opeens aan onze rechter kant dat de vallei helemaal wit is geworden. Er trekt een heel pak wolken naar binnen. We draaien ons om en gaan zo snel als de mede-toerist het toelaat terug naar de uitkijkplek met de lange titel. Wanneer we dit keer vanaf het platform het dal in kijken zien we een prachtig wit wolkendek tegen de bergen aan glijden en steeds dichterbij komen. Dat is wat we vanochtend hadden willen zien; zo hoort een S.O.C. er minstens uit te zien. We maken al onze eerder gemaakt foto’s opnieuw en vinden het zelfs de moeite waard om een hier een selfie te maken. We blijven dit keer langer dan de vorig keer staan en merken ook dat je niet te veel wolken moet hebben. Na verloop van tijd is de wolkenmassa in het dal zo groot dat er eigenlijk niets meer te zien is.
We gaan dan voor de derde keer terug naar het station van Alishan en met enige vertraging krijgen we dan onze verdiende lunch.
Na onze lunch blijven we in de buurt van de 7-Eleven in de zon zitten tot de bus daar arriveert. Het blijkt zo’n 18-zitter te zijn, dus het is maar goed dat we op tijd de kaartjes zijn gaan kopen. We zoeken een plekkie en proppen de rugzakken in het gangpad. De rit naar Sun Moon Lake duurt 3,5 uur dus we gaan er maar eens goed voor zitten. Het eerste uur rijden we eigenlijk door een omgeving die net zo mooi is als Alishan, dus we kijken onze ogen uit. Het tempo is verschrikkelijk laag, maar dat is dit keer niet de schuld van de chauffeur; de maximun snelheid is op deze weg meestal maar 30km/u.
Na 3 uur en 10 minuten arriveren we dan in Shuishe, aan de oever van het Sun Moon Lake. We kopen een kaartje voor de laatste (!) veerboot die om 16:30 uur zal vertrekken. De lucht is inmiddels behoorlijk grijs geworden, dus het is allemaal wat minder mooi dan we voorgesteld hadden. De boot legt aan bij pier 4 en wanneer we aan boord zijn gooit de kapitein gelijk de trossen los en gaan we richting Ita Shao aan de andere kant van het meer. Het boottochtje duurt nog geen kwartier en Ita Thao is zo klein dat we ons hotel binnen 5 minuten gevonden hebben. Hopelijk ziet de lucht er morgen iets beter uit.
06 december 2015
De lucht zag er vanochtend helaas niet veel beter uit dan gisteravond. Er hing nog steeds een grijze sluier over de bergen rondom Sun Moon Lake. Het leek ons het beste om vanochtend dan maar de Maolan Mountain Trail te lopen. Een korte trail van 3km die eindigt bij een weerstation op 1020m dat in 1940 door de Japanners is gebouwd. De trail begint net buiten Shuishe, dus we nemen eerst de shuttlebus van Ita Thao naar Shuishe. Dit busritje langs het halve meer duurt zo’n 20 minuten en je krijgt een heel goed beeld van de omgeving van het meer, al is dat vanochtend wel wat grijs. De bus stopt tegenover het Visitors Centre en we grijpen de gelegenheid om wat informatie in te winnen over onze volgende etappe van de reis: Hehuanshan. Helaas zit er aan de balie een meiske dat niet goed Engels spreekt en bovendien geen flauw idee heeft waar Hehuanshan ligt. Daar hebben we niets aan, dus we lopen maar door naar het begin van de trail.
Het blijkt geen zandpad door de natuur te zijn, maar voor het grootste een geasfalteerde weg waarover af en toe auto’s voorbij komen rijden. Beetje vreemd, maar we lopen toch maar door. Het is overigens wel een behoorlijk steile weg, dus heel makkelijk is het niet. Na een kilometer komen we langs theevelden. De Japanners hebben de produktie van Assam zwarte thee hier nl. behoorlijk opgeschroefd tijdens de bezettingsjaren. We zullen er hier vandaag nog meer van zien.
Na ongeveer 1,5km moeten we even van de weg af af om via een trappetje naar een hoger gelegen weg te komen. Langs die weg staan rijen van de Ceylon Olijf (bij sommigen misschien beter bekend als de Elaeocarpus Serratus) die in de herfst rode bladeren laat vallen, waar deze weg de naam ‘red leaf path’ aan heeft te danken. Een populaire plek voor trouwfoto’s. Het ziet er inderdaad best mooi uit, maar we vonden het niet nodig om dan de ringen om te doen. Die blijven weer in het doosje.
De weg gaat langs nog een paar theeplantages en wordt steeds stijler naarmate het weerstation dichterbij komt. We merken aan de steeds nadrukkelijker aanwezige miezerregen dat we ook de wolken naderen. De laatste theeplantage wordt zelfs ten dele aan het zicht onttrokken door de wolken.
Bij het weerstation is het een dolle boel. Blijkbaar is dit een populaire bestemming voor Taiwanese families om te picknicken, want een aantal families heeft het door hun meegesleepte eten en drinken uitgestald op een uitkijk platform. Is ook helemaal geen probleem, want er valt nu toch niets te zien.
We beginnen gelijk weer aan de terugweg en naarmate we dalen, merken we dat de miezerregen minder wordt. Wanneer we weer beneden aangekomen zijn is er helemaal geen sprake van neerslag en is het slechts een grijze dag.
Vanwege die weersomstandigheden lijkt ons een bezoekje aan het Chung Tai Chan klooster in het nabij gelegen Puli de beste optie. Daar kun je in ieder geval ook naar binnen toe. We eten nog een broodje bij Starbucks en nemen dan de bus naar Puli. Vanaf het busstation in Puli gaan we met de taxi naar het klooster. en zien tijdens onze rit naar het klooster dat de grijze lucht wat begint te breken. De zon doet zelfs weer een beetje mee. Het zal wel de hand van Boeddha zijn.
Chung Tai Chan is overigens niet zomaar een klooster. In Foguanshan hebben we mega klooster-complex gezien, maar dit is minstens zo groot. Na 7 jaar bouwen heeft dit klooster op 1 september 2001 haar deuren voor het eerst geopend. Het ontwerp is, net als bij de Taipei 101 en de 85 Sky Tower van C.Y. Lee, en de kosten waren 110 miljoen dollar. Je komt het hoofdgebouw binnen door deuren die minstens 10m hoog zijn en als je dan in die ‘Hall Off The Four Heavenly Kings’ staat, heb je het gevoel dat je in de vertrekhal van een vliegveld staat. De vier hemelse beelden die in deze zaal staan zijn maar liefst 12 meter hoog. Zo kun je hier door blijven gaan; alles is groot, groter grootst. Het klooster is overigens een populaire attractie, want de grote parkeerplaats voor het gebouw staat vol met toerbussen.
Nadat wij ons rondje door het klooster wel gemaakt hebben, constateren we dat we wel een klein vervoersprobleem hebben. Er is hier geen bushalte van de lokale Connexxion, maar ook geen taxi die ons terug kan brengen naar Puli. We vragen aan een buschauffer van een toerbus of hij weet waar we de bushalte kunnen vinden, maar hij weet het niet. Dan lopen we maar weer terug naar de grote parkeerplaats en opeens houdt Diana een auto aan en vraagt aan de chauffeur of hij naar Puli gaat en of we dan mee kunnen rijden. Blijkbaar was haar Chinees voldoende, want de deuren gaan open en wij kunnen instappen. Dankjewel Boeddha.
In Puli proberen we nog een keer informatie te krijgen over Hehuanshan, maar het lijkt een dood spoor. Uiteindelijk denken we te begrijpen dat we met de bus vanuit Puli tot Cuifeng kunnen komen en dat we van daar met alternatief vervoer verder moeten. We zijn dus al een stukje dichterbij Hehuanshan en hebben nog een dag om meer info te krijgen.
We gaan met de bus van 16:05 uur van Puli terug naar Shuishe, arriveren daar rond 16:30 uur en hebben dan nog een uurtje voordat de laatste bus naar Ita Thao gaat. We nemen een bakkie koffie met een vrolijk kerstgebakje en Diana doet, met de informatie die we zojuist hebben gekregen, nog een poging bij het Visitors Centre. De dame die nu achter de balie zat had meer verstand van zaken en kon het vage verhaal dat we in Puli te horen hebben gekregen bevestigen. Ze kon ons zelfs een schema geven met bustijden. Dat geeft de burger moed, want je wilt niet verdwalen in de achterlanden van Taiwan.
07 december 2015
Voor ons laatste dagje bij Sun Moon Lake hoopten we opnieuw op goed weer, maar toen we om 09:45 bij de bushalte stonden begon het te regenen. Dat zat niet mee, maar wat doe je er aan. We namen de shuttlebus naar de Wenwu tempel aan de noordoost kant van het meer. Daar zou je met de regen in ieder geval even droog kunnen lopen. Toen we een tiental minuten later uit stapten, bleek het echter alweer bijna droog te zijn. De imposante Wenwu tempel ligt op een heuvel met uitzicht over Sun Moon Lake. We zijn gelukkig net voor de toerbussen bij deze tempel, dus kunnen de verschillende hallen in alle rust bewonderen. Terwijl we wat rondlopen op het tempel terrein komt de zon alweer voorzichtig tussen de wolken vandaan. Blijkbaar hebben we Boeddha wederom gunstig gestemd.
Na een half uurtje lopen we naar de andere kant van de weg om van het uitzicht op Sun Moon Lake te genieten, maar dat valt niet mee. Door de vele bewolking is het erg heiig en is het nauwelijks mogelijk om Shuishe of Ita Thao te zien liggen. We willen alweer terug lopen naar de bushalte als we een trap met de naam ‘Steps Of Year’ zien. De trap loopt vanaf de weg helemaal naar het meer en in elke trede is een dag van het jaar gebeiteld. Bovenaan is 31-12, bij het water is 01-01. Het lijkt ons wel leuk om even wat verjaardag-treden van de familie af te lopen. John is een makkie en Rene is niet veel verder, maar voor Diana moet je toch al aardig wat treden lopen en voor Eib alweer 16 treden verder. Hennie zit ongeveer halverwege wat dacht je van Rob. Bij Cor zijn we al buiten adem, maar Marga maakt het ons met de derde trede van onderen helemaal lastig. Dan te bedenken dat we de 362 treden ook weer omhoog moeten.
We gaan naar Shuishe om daar fietsen te huren en dan langs de westelijke kant van het Sun Moon Lake te fietsen. In Shuishe nemen we eerst een bakkie bij 85’C en rijden daarna op onze fietsjes met mandje naar het begin van de Sun Moon Lake Bikeway. Dat hier een speciaal fietspad is aangelegd, is een goede keuze geweest. Met de fiets op de weg rondom Sun Moon Lake is levensgevaarlijk. We slaan de Longfeng tempel over en rijden eerst naar de Shuishe dam. Daar heb je normaal gesproken een mooi uitzicht over het meer, maar met de nog steeds aanwezig heiigeid (is dat een woord?) worden het niet de plaatjes die je verwacht.
Dan gaan we naar het Xiangshan Overlook Platform. Een soort vlonder op stalen buizen dat iets over het meer hangt. Prachtige plek voor foto’s, maar nu nog niet. Dan door naar de Toushe Dam en Moon Bay. Op meerdere plekken zetten we de fiets aan de kant en genieten van het uitzicht. Je moet hier behoorlijk uitkijken voor de andere fietsers, want ze zijn niet allemaal even behendig met een fiets, maar gelukkig worden we door niemand het meer in gereden.
Op de terugweg stoppen we even bij het Xiangshan Visistors Centre. Niet omdat we informatie nodig hebben, maar omdat het een mooi gebouw is met een bijzondere architectuur én opnieuw uitzicht over het meer. We gebruiken deze plek gelijk even om op adem te komen van de laatste klimmetjes. We hebben de bovenbenen aardig in de fik staan, want de fietsjes waar we op rijden zijn niet gemaakt voor dat soort colletjes.
Iets na enen zijn we weer terug in Shuishe en eten daar een broodje voordat we verder gaan. Onze volgende stop is het begin van de Shuiwatou trail. Van daar willen we naar de Sun Moon Lake Ropeway lopen en daarna via de Ita Thao Lakeside Trail door naar ons hotel.
De trail langs het Sun Moon Lake lijkt precies op de fietspaden. Op betonnen palen is een pad van houten planken aangelegd waarop je zeer comfortabel de kilometers kan maken. Het pad loopt eerst van de weg naar het lager gelegen meer. Ook hier is de natuur nog heel ongerept en woekeren de grote varens en bamboe er lekker op los. Vanaf het pad heb je steeds een prachtig uitzicht over het meer, hoewel de lucht maar niet strak blauw wil worden.
Rond 14:45 uur arriveren we dan bij de Sun Moon Lake Ropeway. Deze kabelbaan is de nieuwste attractie langs het meer en gelijk de populairste. Het is een ritje van zo’n 1800m over de top van de Bujishan en uit je bakje heb je de beste uitzichten over het meer. De kabelbaan blijkt van het gerenomeerde Zwitserse bedrijf Doppelmayr te zijn, dus we durfen een kaartje te kopen. Er staat een behoorlijke rij voor de poortjes te wachten, maar iets na drieen stappen we in ons bakje voor het ritje van zo’n tien minuten. De uitzichten uit het bakje zijn inderdaad prachtig, zelfs met de wat mindere weersomstandigheden. Je kunt aan de andere kant naar een Cultural Village waar dansjes van de oorspronkelijke stammen worden opgevoerd en je kunt zien hoe ze destijds een eitje bakten, maar die attractie laten we aan ons voorbij gaan. Om 16:00 uur zijn we dan weer terug aan het meer en vervolgen we onze weg naar Ita Thao.
Na het zien van de weersvoorspelling voor de komende dagen in Hehuanshan, hebben we besloten morgen niet die kant op te gaan, maar eerst naar Taichung. Hopelijk knapt het weer dan wat op zodat we eind van de week nog de bergen in kunnen.
‘s-Avonds eten we bij ons favoriete restaurant ‘Styr Frie’. Daar hebben ze tenminste het Chinese eten wat wij ook lusten. Het is de afgelopen weken niet meegevallen om een menukaart te vinden waar wij wat eetbaars op zagen staan. Het is elke avond weer een uitdaging.
08 december 2015
Vanochtend konden we toch nog even genieten van Sun Moon Lake met goed weer. De lucht was veel blauwer dan de voorgaande dagen, maar ja, we moeten verder. We nemen de ferry van 08:40 uur zodat we de snelle bus naar Taichung kunnen halen. Het geeft ons in Shuishe nog even de gelegenheid om wat plaatjes te schieten van Sun Moon Lake onder een wat blauwere lucht.
De bus naar Taichung vertrekt om 09:50 uur en in een poep en een scheet zijn we in de derde stad van Taiwan. Deze bus gaat nl. niet elk gehucht in om te kijken of er iemand mee wil, maar gaat bij Puli de snelweg op en komt er in Taichung weer af.
Vanuit de bus zien we al dat Taichung een grote stad is. De skyline met hoogbouw is indrukwekkend en de stad is zeer uitgestrekt. Taichung was de stad van ‘made in Taiwan’ en is de stad waar de meeste expats wonen, maar voor de Taiwanezen is Taichung vooral de stad van de beste weersomstandigheden.
We staan dus al om 11:00 uur in de lobby van ons hotel en ook dit keer mogen we niet de kamer op. We gooien de tassen dus weer in de opslag en gaan op weg naar het visitors centre om informatie te krijgen over de Gaomei Wetlands. Deze wadden van Taiwan lijkt ons wel een aardig uitstapje voor vanmiddag. Het meiske bij het visitors centre is een verademing, niet alleen spreekt ze goed Engels, ze heeft alle informatie die wij nodig hebben over bussen en treinen paraat. Na dit verhelderende gesprekje eten we eerst even een broodje. Onze trein naar Quinshui gaat om 13:02 uur, dus we hebben nog even.
Het treinstation van Taichung is bagger; wat een oude meuk. Blijkbaar had de gemeenteraad dat ook in de gaten want er is een fantastisch uitziend treinstation in aanbouw, net naast het oude. De treinrit naar Quinshui duurt ruim 40 minuten en halverwege de rit worden we aangesproken door twee Chinese meisjes die ook rondreizen in Taiwan. Ze vragen of we ook naar Gaomei gaan en raken dan aan de praat. Kan nog handig zijn: vriendinnetjes die Chinees spreken.
De meiden hebben behoorlijke haast, want ze willen even een fotootje maken van de wetlands en dan terug naar Taichung, om vervolgens naar Taipei door te reizen. Wanneer wij hun vertellen dat de zonsondergang hier juist een hoogtepunt is, beginnen ze te twijfelen. In Quinshui lopen we gezamenlijk naar de bus en nog voordat de bus arriveert hebben ze al besloten om toch ook maar de zonsondergang af te wachten en nog een nachtje in Taichung te blijven.
Het busritje naar de wetlands neemt nog eens een half uur in beslag en als we uitstappen merken we al dat de wind hier behoorlijk stevig waait; daar staan we dan in onze t-shirtjes. Er is een vlonder-achtig wandelpad van 300 a 400 meter over de wetland aangelegd zodat je de natuur van dichtbij kan bewonderen zonder natte voeten te krijgen. Uiteindelijk krijgen we die natte voeten toch, want aan het eind van het voetpad kun je via een trappetje alsnog de wetland op en dat willen we toch gedaan hebben. Naarmate we verder het voetpad oplopen, neemt de wind toe. We moeten uitkijken dat we er niet vanaf waaien.
Dit wetland is een beschermd natuurgebied; de slijkkruipers, krabbetjes, ganzen en andere beesies hoeven dus niet te vrezen dat ze in een Chinese rijsttafel eindigen. We hebben dit jaar een aantal keer het wad van dichtbij gezien en eerlijk gezegd kan dit kleine wetland daar niet aan tippen (schreef hij chauvinistisch), maar het is zeker een bijzonder gebied.
Rond 15:30 lopen we even terug naar het begin van de loopplank. We zijn inmiddels helemaal uitgewaaid en hebben wel trek gekregen. Veel is er niet te krijgen; we moeten het doen met een gebraden worstje en wat lauwe patat. Rond 16:00 uur gaan we dan terug naar het einde van het houten wandelpad om daar de zonsondergang af te wachten. We gaan op de rand van de loopplank zitten en zien de zon steeds verder weg zakken tussen de windmolens. Naarmate de zon roder wordt, neemt het aantal sunset-spotters toe. Wij waren op tijd, dus zitten eerste rang. Ondanks verkleumde vingers en verwaaid kapsel, blijven we zitten tot 17:00 uur als het latste beetje zon achter de horizon verdwijnt.
We lopen terug naar de bushalte, maar moeten daar constateren dat de bus terug naar Quinshui net vertrokken is en de volgende gaat pas over ruim een uur, waarmee we de trein van 18:23 uur naar Taichung ook gaan missen. Dan zien we dat een drietal toeristen aan het onderhandelen is met een taxichauffeur. Wij bieden aan de taxi te delen, waardoor de ritprijs nog een beetje gunstig uitvalt. Het blijken overigens 3 mensen uit Hong Kong te zijn. Vader, moeder en zoon die op hun laatste dag in Taiwan dit uitje nog even wilden meepikken.
Op het treinstation zien we de Chinese meisjes ook weer terug. Zij waren wel op tijd voor de bus. Met z’n vieren reizen we terug naar Taichung waar we afscheid nemen en hun nog een goede reis wensen.
