Tag archieven: Vinales

Cuba 2

Een reactie plaatsen

Maandag 27 oktober

We werden vanochtend wakker met zware regenval. Bij de ochtendinspectie valt ons op dat de in Viñales ontvangen muggenbeten beginnen te lijken op waterpokken. Geen fris gezicht, maar wat doe je eraan. De vuurrode blaasjes-achtige plekken zullen vanzelf wel weer verdwijnen, tóch? Voor ons is het slechte weer een mooie gelegenheid om de weblog even bij te werken.

Om 11:30 uur vertrekken we weer naar het busstation van Viazul voor de rit naar de zuidkant van Cuba. Bij Viazul hetzelfde verhaal, bagage netjes ingecheckt en op tijd vertrokken met 2 chauffeurs aan boord. Enige aanmerking zou kunnen zijn dat de chauffeurs tíjdens het rijden van plek verwisselen, maar het gaat wel goed.
Binnen de 4 uur die voor deze rit staat, arriveren we in Cienfuegos en omdat het geplande hotel te duur is (we blijven backpackers hè) zijn we maar weer in een vlakbij gelegen casa particular getrokken waar we dit keer een eigen huisje hadden, maar helaas nog niet onder de zon want ook hier is het zwaar bewolkt en door de regen die deze middag was gevallen stonden de wegen blank en moeten we soms door enkelhoog water baden.

’s Avonds gaan we met de paard en wagen taxi naar de stad om een hapje te eten. We gaan uiteindelijk binnen bij een lokale gelegenheid waar de gerechten in de peso nacional zijn geprijsd. Deze peso is de munteenheid waar de lokale cubaan alles mee betaalt, terwijl wij met de convertible (CUC) moeten betalen en om even te verduidelijken hoe de verhouding ligt: er gaan 25 pesos in één CUC.
Het kost in zo’n restaurant dan echt helemaal niets; een karbonade, een cordon-bleu achtige verschijning, wat rijst, een komkommersalade, sapje en een biertje voor maar liefst 3 euro en dat is dan inclusief de fooi. Zo kunnen we het wel even volhouden.
Terug naar de casa nemen we een fietstaxi en bij ons huis aangekomen nemen we nog even een drankje bij de overbuurman. Dan gaan we naar bed en hopen dat het weer morgen beter is zodat we het koloniale centrum van Cienfuegos kunnen gaan ontdekken.

Dinsdag 28 oktober

De weergoden lijken ons gunstig gezind vandaag, want de lucht is weer fantastisch blauw gekleurd. We eten ons ontbijtje bij de dame des huizes en gaan dan eerst even naar Punta Gorda, de uiterste punt van Cienfuegos, om daar de baai van Cienfuegos te bewonderen. De palmen komen met dit weer in ieder geval beter tot hun recht en het water waar we gisteren tot aan de enkels in stonden is magischerwijs verdwenen.
Na even uitgewaaid te zijn op de Punta lopen we naar het centrum van Cienfuegos. Deze middelgrote stad heeft een mooi koloniaal hart waar veel kleurrijke huizen in goede staat verkeren. Natuurlijk is er ook nog veel te restaureren maar nu de geldkraan van Unesco opengaat zal dat wel goedkomen.
We lopen naar het parque José Marti en nadat we dit statige plein hebben bewonderd en vastgelegd nemen we een bakkie Cubaanse koffie. Zonder het in de gaten te hebben maakt een oud Cubaans mannetje een karikatuur tekening van Diana en die moeten jullie echt zien wanneer we weer thuis zijn.

Na de koffie halen we de bustickets voor de trip naar Trinidad. We hebben besloten het programma iets te wijzigen. Omdat het duiken bij Rancho Luna vanwege de vele wind erg onzeker is gaan we vanuit Trinidad wat proberen te regelen, maar of dat duiken wordt weten we nog niet maar vandaar uit zijn er veel mogelijkheden voor dagtochten.

In de namiddag nemen we plaats op een terrasje vlakbij onze casa, met uitzicht op de baai van Cienfuegos en blijven daar net zolang tot de zon ondergaat.

´s Avonds nog maar eens naar het lokale restaurant waar we gisteravond ook waren. We vinden het inmiddels al heel normaal dat de helft van wat er op de kaart staat er niet is. Een gemiddelde bestelling opnemen gaat in de restaurants in Cuba als volgt:

Diana: doe mij maar jugo de pina
Ober: sorry hebben wij niet
Diana: doe mij maar jugo de naranja
Ober: sorry hebben wij ook niet
Diana: doe dan maar naranja
Ober: maar wij hebben wel cola
Rob: doe mij dan maar een cervesa bruja
Ober: sorry hebben wij niet
Rob: doe dan maar weer een cervesa polar
Ober: no problema
Diana: doe maar witte rijst bij de kip
Ober: sorry geen witte rijst
Diana: doe dan maar van die lokale rijst
Ober: oké
Rob: doe er ook maar een koolsalade bij
Ober: de koolsalade is op maar we hebben wel komkommersalade
Rob: oké doe maar

De Hanos in Cuba heeft zijn zaakjes nog niet helemaal voor elkaar maar alles went en ondanks alles smaakt het steeds prima. Na het eten nog een bakkie Cubaanse koffie bij cafe Palantino en vervolgens wandelen we de 2,5 km over de boulevard naar onze casa. Het was een prachtige dag.

Woensdag 29 oktober

De bus naar Trinidad zou vandaag pas om 12:40 uur vertrekken, dus hadden we ’s ochtends nog wat tijd om door de straatjes van Cienfuegos te slenteren, even de mail te checken en nog een paar van die lekkere kopjes koffie achterover te slaan.
De bus vertrok met een 10-tal minuutjes vertraging maar toch arriveerden we mooi op tijd in Trinidad. Helaas zat ons 1e keus casa vol, maar iets verderop vonden we een goed alternatief.
Trinidad is weer een stuk kleiner dan Cienfuegos en het doet hier allemaal nog wat authentieker aan met z’n keien-straatjes. Door het stralende weer doen de felle kleuren op de mooie koloniale gevels pijn aan de ogen.

We informeren naar de mogelijkheid voor dagtochtjes in de omgeving maar besluiten morgen eerst naar Playa Ancon te gaan.
’s Avonds eten we bij een restaurant waar wederom muziek gespeeld wordt. Het zal erg kaal zijn als we straks in Nederland gaan eten zonder deze lokale sterren.

Donderdag 30 oktober

’s Ochtends ruilen we eerst van Casa; als je maar lang genoeg volhoudt kom je uiteindelijk wel in de casa waar je graag wil. Hierna weer eens geld wezen wisselen, de koers is inmiddels wat verbeterd dus dat is in het voordeel van de “big spenders”. Terug naar de casa kregen we een prive-optreden van 5 oude knarren die een stukje Buena Vista Social Club naspelen. Het klinkt fantastisch, ze hebben een tip verdiend.

Vandaag gaan we dus naar het strand. Om 11:00 uur nemen we de shuttlebus naar Playa Ancon en daar aangekomen zien we dat het water er toch heerlijk azuurblauw uitziet, dat hadden we tot op heden nog niet zo gezien. We lopen eerst naar de duikschool en horen daar toevallig een Nederlands stel praten over hun eerste duik die ochtend. We raken aan de praat en horen dat het duiken hier niet zo super is: weinig vis en niet al teveel koraal.
We besluiten maar een Duitse kuil te graven en gaan op onze handdoek liggen. Het duiken moet maar wachten tot er een betere locatie komt.
Het nietsen op het strand bevalt best ….. voor een uurtje of twee. We laten ons met de shuttle van 3 uur weer terugbrengen naar Trinidad en boeken daar gelijk een uitstapje naar Topes de Collantes, een berggebied met veel watervallen. Daarna slenteren we lekker door Trinidad en de camera blijft maar klikken. We genieten van de zonsondergang op het dak van een museum en gaan dan een hapje eten. Onderweg halen we nog een pot aardbeienjam omdat de gebakken eieren bij het ontbijt zo langzamerhand toch een beetje beginnen te vervelen.

We eten ‘s-avonds voor de verandering eens bij een pizzeria. Als we het drinken willen bestellen blijkt dat ze alleen maar bier hebben, dat maakt de keus eenvoudig. Terwijl we zitten te wachten op de pizza lopen er honden het restaurant binnen één ervan gaat uitgebreid in de plantenbak, ín het restaurant zitten schijten, zo te zien kan hij wel een diarree-remmer gebruiken. Smakelijk eten!
Het eten smaakt overigens voor geen meter, en we zijn al snel weer gevlucht uit deze zogenaamde pizzeria. Aan de overkant zit een El Rapido (snackbar) waar we een halve liter ijs bestellen om het tekort aan calorieën goed te maken.
Als we voor het slapen gaan nog even een douche nemen merken we dat we ook deze keer weer verbrand zijn, we zijn ook geen zonne-mensen.

Vrijdag 31 oktober

Vanochtend moesten we om 8:45 uur op de hoek van Zequera en Meseo zijn omdat daar ons uitstapje naar Topes de Collantes zou beginnen. Uiteindelijk worden we om 9 uur naar parque de Cespedez gebracht omdat daar de tot toeristen-vervoerder omgebouwde truck voor ons klaar staat. We zijn met z’n vieren vandaag, samen met nog een Nederlands stel.
Het zou een ritje worden van zo’n 3 kwartier en door het enorme stijgingspercentage van de smalle weg rijdt de chauffeur vrijwel het hele stuk in de kleinste versnelling; veel harder dan stapvoets gaat het niet . De dieselwalmen slaan in de open bak waarin wij zitten. Heerlijk, dat doet weer denken aan die goede oude militaire-diensttijd.

Aangekomen bij het informatiecentrum stond onze gids ons al op te wachten. De gids vertelt ons dat we een hike gaan maken naar de Carboeni waterval, een rondje van zo’n 6 km. Maar eerst gaan we naar een koffiehuis voor een bakkie verse leut. Na dit heerlijke bakkie starten we met de toch naar de waterval. Het eerste deel gaat vnl. bergafwaarts en onderweg staan we even stil om een paar bijzondere vogels te bewonderen. De kolibries zijn hier in de meerderheid. Na 1,5 uur bereiken we de 62 meter hoge waterval. Altijd weer een spectaculair gezicht. Na de fotoshoot kunnen we onderaan de waterval nog even zwemmen in een poel waar het water zich verzameld. Helaas is het water maar een paar cm koud. Na de verfrissende duik gaan we weer vol goede moed op weg, dit keer bergopwaarts. Om 14:00 uur zijn we weer terug bij de truck die ons vervolgens naar onze lunchstop brengt. Na de lange wandeling en de verfrissende duik smaakt deze lunch extra lekker. Na de lunch klimmen we weer in de truck voor de terugtocht over de achtbaan van asfalt.

Bij terugkomst in Trinidad maar weer even naar het busstation om tickets naar Camagüey te halen. We hadden het gisteren ook al geprobeerd maar toen was de kassa die de tickets moest uitspugen kapot. Ook nu blijkt de kassa nog niet te werken maar we kunnen de kaartjes gelukkig reserveren.
We strijken neer op het terras van bar Daiquiri en nemen een hard verdiende mojito.
Dat gaat er in als ketellapper.
’s Avonds eten we bij restaurant Trinidad Colonial waar weer veel lekkers op de kaart staat. Jammer genoeg hebben ze de helft niet in huis maar er blijft gelukkig genoeg over.

Zaterdag 1 november

Op onze laatste dag in Trinidad gaan we al weer vroeg op pad. Eerst postzegels halen en dan euri’s wisselen. Dat laatste lukt niet bij de Cadeca waar we meestal wisselen, dus moeten we op zoek naar een andere bank. Na het wisselen gaan we nog even een paar overzichtsfoto’s van Trinidad maken. Vanaf een toren bij een voormalige villa van een suikerbaron hebben we bij het zachte ochtendlicht een ideale geschuttoren.

Hierna gaan we terug naar onze casa, schrijven nog wat kaarten, trekken vervolgens de zwemkleding aan en gaan de middag weer in onze kuil op het strand liggen. Wat hebben we het toch zwaar.
’s Avonds eten we bij een paladar, een privewoning waar eten wordt geserveerd. De bediening is een beetje John Cleese-achtig en we zitten gezellig op een patio met een multivrucht met rum. Het eten smaakt super.
Als we terug zijn in onze casa pakken we alvast de rugzakken want we moeten morgen al om 7:00 uur op het busstation zijn.

Cuba 1

Een reactie plaatsen

Woensdag 22 oktober

Martinair had kosten nog moeite gespaard voor onze vlucht naar Havana. De “Koningin Beatrix” was speciaal voor deze vlucht gespoten in de kleuren waarmee deze maatschappij 50 jaar geleden was begonnen. Martin’s Air Charter vertrok mooi op tijd en de piloot beloofde ons een vlucht van 10 uur en 37 minuten. Dit lijkt lang en dat is het ook. Maar dankzij Rene zaten wij wel op de beste stoelen in het vliegtuig: 21a en 21b hadden minimaal 2 x zoveel beenruimte als degenen die voor 49 euro comfort class hadden geboekt.
Gelukkig zaten er veel Russen aan boord want die toverden het middendeel van het vliegtuig om tot een gezellige stamkroeg waar zij hun voorraad taxfree drank wegspoelden. Geheel tegen alle regels in en na een paar waarschuwingen van de purser hielden ze er dan toch maar mee op. Een enkeling zagen we daarna nog wel met blikjes Heineken naar de wc lopen en we denken niet dat ze het goudgele nat door de wc gingen spoelen, althans niet voordat het ook de blaas was gepaseerd.

Het ging allemaal heel snel op Aeropuerto José Marti, de luchthaven van Havana: visa afstempelen, even lachen voor de foto, tassen van de band plukken en voor we het wisten zaten we al in de taxi naar hotel Sevilla. Als we meteen de sfeer van het Havana uit de tijd van Hemingway hadden willen proeven, hadden we natuurlijk in een mooie Plymouth of Cadillac uit 1951, het jaar waarin Hemingway The old man and the sea schreef, dit ritje moeten maken, maar de Lada-taxi was ook niet slecht.
In het hotel hebben we nog even een drankje genomen en zijn toen gaan slapen. Ons lichaam stond nog ingesteld op Nederlandse tijd en daar was het inmiddels 02:30 uur.

Donderdag 23 oktober

’s Nachts zijn we omgeschakeld, maar om 07:00 uur Cubaanse tijd (13:00 uur bij jullie) waren we toch echt uitgeslapen. Het ontbijt was goed en daarna zijn we eerst de bustickets naar Viñales gaan reserveren. Het kantoortje van Viazul ligt erg ongelukkig buiten het centrum maar gaf ons wel mooi de gelegenheid om Havana te voet te ontdekken. Het warme vochtige klimaat gaf ons wel het gevoel alsof we met een klamme deken om onze schouders liepen.

Havana staat vol met mooie koloniale gebouwen, hoewel er ook veel vergane glorie tussen zit. Er hangen ook veel billboards op de gebouwen, maar in plaats van reclame voor een of ander internationaal merk, staat er dan een revolutionaire leus op als: Hasta la victoria, Siempre!

Op straat zien we veel oude Amerikaanse sleeën waar het verhaal van de vergane glorie ook voor geldt, maar het blijft een fantastisch gezicht om de mooie gekleurde bakken door de avenida’s te zien rijden. Ook de aanwezigheid van de gele VAD-bussen in het verkeer is opmerkelijk en sommige hebben de nederlandse bestemming er nog op staan; Zelzate, Hilversum en Amersfoort is hier toch een heel eindje uit de buurt.

’s Middags willen we even binnenwippen bij de Bodeguita del Medio, de stamkroeg van Hemingway, maar het is er zo vergeven met dagjestoeristen dat we dat later nog maar eens proberen. De rest van de middag slenteren we door de straatjes van Cuba en genieten van de Caribische sfeer steeds vergezeld van alom aanwezige salsamuziek.
’s Avonds eten we bij la Bodega de Murulla waar we tijdens het eten worden begeleid door een Cubaans cocktailtrio die ook die heerlijke salsa muziek spelen. Trouwens je kunt geen bar of restaurant binnengaan of er staat wel een cocktailduo, trio of kwartet muziek te spelen. Na het eten gaan we nog even langs de Bodeguita del Medio en deze keer kunnen we zonder problemen een mojita bestellen; een heerlijk slaapmutsje.

Vrijdag 24 oktober

Vandaag onze vuurdoop voor het vervoer per Cubaanse bus. We moesten ons een uur voor vertrek melden bij het Viazul busstation. Door het drukke verkeer en de in staat van ontbinding verkerende Lada-taxi waren we iets te laat maar we mochten toch mee. De Cubanen zijn blijkbaar niet zo moeilijk.
De bus vertrok netjes op tijd, iets wat we op onze vakanties niet gewend zijn. De stoelen in de bus zijn ook helemaal goed; het leek wel of je op een pluche bank zat.
Minpuntje was de airco, het was net of we met de koelwagen van Mora werden vervoerd en nu weten we ongeveer hoe Irene Moors zich moet hebben gevoeld. Gelukkig hadden we onze jassen bij ons en onze bergschoenen aan. Onderweg zien we de schade die Ike heeft veroorzaakt, bomen ontworteld, daken verdwenen en arm-dikke bamboe geknapt als een rietje. Tegen dit natuurgeweld is weinig bestand.

Na 4 uur chillen zijn we op plaats van bestemming waar we worden opgewacht door hordes vrouwen die een casa particulare runnen. Het was vechten om de toeristen en wij hebben gekozen voor Teresa van Villa Victorina y Teresa. Het patiobungalowtje oogt gezellig met een paar schommelstoelen onder de veranda, maar omdat we geen tijd willen verspillen hebben we snel onze spullen in de kamer gegooid en zijn teruggelopen naar het centrum van dit piepkleine dorpje waar we eerst de bustickets voor de terugreis hebben gekocht en in al ons enthousiasme gelijk een wandeltochtje voor de middag geboekt.

Om 15:00 uur ’s middags gingen we met Youri op pad. Helaas begon het na 5 minuten te regenen van het type “tropische bui” en dat kwam de te lopen route niet ten goede. Glibberend en glijdend met kilo’s klei onder de schoenen probeerden we overeind te blijven. Na een uur stopten we bij een tabaksboertje, want in dit tabaksgebied van Cuba, mocht deze sigaar-rol-les niet ontbreken. De sigaren werden vers gerold en we hebben er goed aan getrokken, een mooi gezicht zo’n grote knar in je mond. Na deze les in sigaar-rollen zijn we weer terug geglibberd naar Viñales. We hebben nog maar weinig kunnen genieten van de bijzondere omgeving maar daar hebben we morgen nog een hele dag voor.

Terug bij ons huis verruilen we onze met modder besmeurde schoenen en kleren voor schone om vervolgens in de schommelstoel bij te komen terwijl Teresa de maaltijd bereidt. Deze maaltijd is overigens het beste wat we tot op heden hebben gehad: een heerlijke gefrituurde kip met rijst en zwarte-bonensaus vergezeld van komkommer en mini frietjes. Ter afsluiting was er nog een fruithapje.

Zaterdag 25 oktober

De zaterdagochtend begon veelbelovend met zonnig weer. Als eerste wilde we van het uitzicht over Viñales e.o. gaan genieten en daarvoor liepen we 2 km. omhoog naar hotel La Ermita. Vanaf hier kregen we een goed beeld van het bijzondere landschap. Na het nuttigen van een locale frisdrank gingen we weer bergafwaarts.
Omdat het weer gisteren niet meewerkte hebben we nog een klein stukje van de route overgedaan en het ziet er met zonlicht toch veel beter uit.

Terug in Viñales hebben we onze vochthuishouding weer op peil gebracht en nadat we het gevecht van de casa-eigenaressen om de verse toeristen uit Havana hadden gadegeslagen besloten we voor de middag fietsen te gaan huren.
We gingen eerst noordwaarts en fietsend krijg je gelijk een betere indruk van dit bijzondere landschap met de Mogotes overal om je heen. Deze hoekige heuvels zijn ontstaan doordat de ondergrondse rivieren de kalksteen, waaruit dit gebied voornamelijk bestaat, heeft weggesleten. De grotten die hierdoor zijn gevormd stortten vervolgens in wat leidde tot dit karakteristieke landschap.
In deze omgeving vind je ook de schuilplaatsen van de slaven die waren gevlucht van suikerplantages. Dit zijn meestal grotten die in de Mogotes zijn ontstaan en in één van deze grotten hebben we een kijkje genomen. Daarna gingen we terug naar Viñales om onze fietstrip westwaarts te vervolgen. De reis ging naar een bijzonder stukje kitsch: de Mural de la Prehistoria, een 120m brede en 60m hoge muurschildering die de evolutie moet verbeelden, Rob zou bijna gaan geloven……

Hierna gingen we weer terug naar Viñales en we waren er geen minuut te vroeg want we hadden onze fietsen nog maar net geparkeerd of de sluizen boven ons gingen open. Nadat we het meeste water hadden afgewacht gingen we weer op weg naar onze casa en toen merkten we dat we de zon die we vandaag hebben gezien behoorlijk had toegeslagen. We hadden er een mooi setje Eef Klopman-armen aan overgehouden. Terug bij de casa hebben we weer plaats genomen in de schommelstoelen in afwachting voor ons diner-voor-twee.

Zondag 26 oktober

Zondag is rustdag en daarom kruipen we maar in de schommelstoelen. Voor de Cubanen is zondag wasdag als je naar de volle waslijnen in de voortuintjes van de casa’s kijkt. Rond 10:30 uur lopen we nog even naar de hoofdstraat en onderweg zien we dat zelfs de zondagsmis in een casa gehouden kan worden. Ook de mis bij de kerk van Viñales vindt op een alternatieve plek plaats. De plastic kuipstoeltjes staan nl. vóór de kerk opgesteld omdat de kerk teveel in verval is geraakt. We komen er toevallig achter dat de klok niet alleen in Nederland een uur terug is gegaan maar ook Cuba doet hier aan mee.
Na het bijwonen van de mis genieten we nog van Cuba’s volkssport nr. 1: honkbal. We aanschouwen de lokale helden op een achteraf veldje en na 1 slagbeurt gaan we terug naar de casa om onze spullen op te halen voor de terugreis.
De bus is wederom mooi op tijd en rond 17:30 uur komen we aan in een regenachtig Havana waar we snel onze hotelkamer opzoeken en vervolgens een hapje gaan eten in de stad.