Zaterdag 26 september
Daar gaan we weer! Om 14:16 uur checken we in bij bus 102, op Apeldoorn CS vinden we een plekje op een hoekbank in de trein naar Den Haag en in Utrecht stappen we over in de bomvolle trein naar Schiphol. Het laatste stukje leggen we af in de blauwe hotelbus van NH/Moxy en na tweeënhalf uur staan we in onze superieur kamer van NH Hotel Schiphol.
Omdat de bar van het hotel nog niet open is (!) gaan we bij het buur-hotel Moxy wat drinken. We hebben hier tijdens de corona-pandemie al eens geslapen en er is in 5 jaar niets veranderd; grappige zitjes en de muziek is van Tomorrowland geleend. Blijf dan maar eens stilzitten.
We bestellen een drankje maar besluiten daarna toch maar weer naar óns hotel te gaan voor een hapje.
De bar in het hotel is heel sfeervol en het eten smaakt voortreffelijk. Wij zijn net op tijd met onze bestelling want de jongen achter de bar moet alles in z’n eentje doen en dat loopt behoorlijk spaak.
Wij nemen geen risico en gaan voor een bakkie koffie naar de McCafe aan de overkant. Een heerlijke dampende bak koffie voor nog geen 2 euro!



Zondag 27 september
Na een voortreffelijk ontbijt in de Greenhouse hebben we onze rugzakken weer volgepropt voor deel 2 van de reis naar Baku. De shuttle van NH leverde ons een paar minuten na half negen af bij de vertrekhal op Schiphol en omdat er geen rij stond bij de incheckbalie en ook de veiligheidscontole geen problemen opleverde waren we al snel op weg naar onze gate.



De stappenteller had het zwaar naar gate B31, de op 1 na verste gate van Schiphol. Terwijl we daar een bakkie koffie nemen wordt de eerste vertraging al aangekondigd in de Lufthansa-app: 11:15 uur wordt 11:35 uur.
Uiteindelijk valt het mee want om 11:37 uur komen we los van de gate, 10 minuten later scheuren we over de Aalsmeerbaan en om 12:15 uur wordt de landing al ingezet en hebben we net geen uur nodig gehad van gate tot gate.
Op Flughaven Frankfurt gaan we door de douane en voor de Europese burger is dat een eitje, dan met de bus naar Terminal 1 waar we een plekje zoeken bij Anton & Anni om wat te drinken.



Omdat het boarden om 16:35 uur begint zijn we om 16:15 uur bij de gate, maar zoals zo vaak heeft deze vlucht vertraging, dit keer omdat de cabin-crew er nog niet is. Ze moeten nog van een vlucht uit Berlijn ‘overstappen’.
Een half uur te laat gaan we boarden en om 17:35 uur komt het vliegtuig in beweging.
Het is een turbulente vlucht en dat heeft niets te maken met een onweersbui, zwangere luchtlagen of erger. Direct achter onze stoelen gaat een peuter tekeer als een orkaan en zowel z’n Russisch sprekende moeder als z’n Duits pratende vader hebben moeite met het blaag. Pas na 2 uur en wat filmjes op de telefoon gaat de storm liggen. De rest van de vlucht is het rustig aan boord en om 00:15 uur lokale tijd (dat is 2 uur later dan in NL) landen we op Hedar Aliyev International Airport waar Max ons al aanstaart.

We gaan soepeltjes door de douane, maar bij de bagageband wordt de spanning opgevoerd als onze 2e rugzak lang op zich laat wachten, Als een van de laatsten lopen we aankomsthal uit.

Daar staat Ugur al te wachten en niet veel later zitten we in zijn Subaru Impreza op weg naar ons hotel. Onderweg laat hij er geen gras over groeien, als een Max Verstappen in de slipstream van George Russel scheuren we naar de oude stad waar we tegen half twee bij het hotel worden afgezet. We checken snel in een gaan gaan slapen.
Maandag 28 September
Vanwege het tijdverschil hadden we een wat korte nacht, maar het bed in het hotel maakte veel goed. Om half negen zaten we beneden in afwachting van het ontbijt. Geen buffet, hier bakt moeders een eitje en haalt de toast uit de toaster. Stukje kaas en worst, bakkie thee en een sapje, wat heb je nog meer nodig?
Om half tien staan we buiten op onze eerste dag in Baku.
Met bijna 2,5 miljoen inwoners is Baku niet alleen de hoofdstad, maar ook veruit de grootste stad van Azerbeidzjan. Baku is een stad met een rijke geschiedenis, die veel heersers heeft gekend. De stad ligt strategisch aan de Kaspische Zee, op een plek waar handelsroutes van Rusland richting Iran en van Turkije richting Centraal-Azië samenkomen. Baku is een echte Zijderoutestad.
De weersverwachting voor morgen doet ons besluiten eerst naar de Flame Towers te gaan en daarna naar het Hedar Aliyev Cultural Center.
De Towers zijn een drietal glazen kantoortorens in de vorm van vlammen (duh!) die je gezien moet hebben. Helaas moeten we al gelijk heel veel traptreden overwinnen omdat de torens hoog boven het citycenter staan. Het is de moeite van de klim waard want behalve de torens heb je hier een prachtig uitzicht over de stad.



Behalve de futuristische torens en het uitzicht bevindt zich hier ook Martyrs Lane, een locatie met een beladen geschiedenis. Oorspronkelijk was dit aan het begin van de 20e eeuw een islamitische begraafplaats waar onder meer Azerbeidzjaanse en Turkse soldaten rustten. Nadat de bolsjewieken de macht kregen, werd de begraafplaats vernietigd en omgetoverd tot een pret- en wandelpark vernoemd naar Sergej Kirov (Kirov-park).
De belangrijkste aanleiding voor de huidige herdenkingsplaats is de tragische gebeurtenis van 20 januari 1990, bekend als Zwarte Januari. Op die nacht viel het Sovjet-Rode Leger de stad Bakoe binnen om de opkomende onafhankelijkheidsbeweging van Azerbeidzjan neer te slaan. Daarbij werden meer dan 130 ongewapende burgers gedood. De slachtoffers van deze gewelddadige onderdrukking werden begraven op Martyrs’ Lane.
Naast de slachtoffers van Zwarte Januari herdenkt de laan ook de soldaten en burgers die zijn gesneuveld tijdens de Nagorno–Karabach–oorlogen.



Dan is het tijd om ergens cash vandaan te halen. Op weg naar het stadscentrum proberen we eerst te pinnen bij het Fairmont hotel. We zijn niet gekleed op dit uber-chique hotel, maar we sluipen toch naar binnen. Helaas krijgen we geen geld uit de pinautomaat, misschien toch een chiqueheidscontrole door de ATM.
We lopen verder down-hill en proberen het dan bij de automaat van de Ziraat bank en ook hier geen geld. Het lijkt aan de bankpas te liggen want de creditcard spuugt wel geld uit.
Na zo’n martelgang voor een beetje geld hebben we wel zin in een bakkie koffie! We ploffen bij het eerste restaurant naast de bank neer en dat blijkt een goede keus. Heerlijke koffie en een gezellige tent.

Dan gaan we op weg naar het Hedar Aliyev Cultural Center en dat betekent onze vuurdoop in de metro van Baku. Als we staan te klooien bij de ticketautomaat komt een vriendelijk norse Azerbeidzjaanse ons helpen. Als blijkt dat we alleen maar briefjes ‘groot’ geld bij ons hebben zegt ze dat we ook met ApplePay kunnen betalen, wat modern! We betalen 2 keer 0,82 AZN en springen in het eerste de beste paarse rijtuig op weg naar halte Nariman Narimanov.

Na 4 haltes stappen we weer uit en lopen het laatste stukje naar het wereldberoemde cultureel complex, ontworpen door de legendarische architecte Zaha Hadid en geopend in 2012. Ook dit gebouw is vernoemd naar de voormalige president van Azerbeidzjan en valt direct op door zijn spectaculaire, witte, golvende vormen. Zonder een enkele scherpe hoek lijkt het bouwwerk uit het omliggende landschap te rijzen. Het gebouw staat symbool staat voor de modernisering en de toekomst van het land.

Binnenin dit architectonische meesterwerk bevindt zich een levendig cultureel centrum, compleet met een indrukwekkend auditorium met 1.000 stoelen, een bibliotheek, een museum en diverse tentoonstellingsruimten.
Wij raken niet uitgekeken op de buitenkant van het gebouw vooral door al de bronzen beesten in menselijke houding.



We lopen terug naar de metro langs een brede 8-baansweg met statige huizen aan beide zijden. Dan nog even door een wat eenvoudiger buurt en niet ver van het metrostation stoppen we bij restaurant Istanbul voor een drankje en een hapje. Daarna springen we weer in de metro en gaan terug naar de oude stad Icherisheher.



Dit oudste gedeelte van Baku is nog helemaal omgeven door stadsmuren die dateren uit de 12e eeuw.
We lopen eerst naar het paleis van Shirvanshah, een complex dat in de 15e eeuw werd gebouwd. Hiervoor moeten we wel een kaartje kopen en die zijn voor de toeristen van een Europees nivo. In het paleis vind je een moskee, mausoleum en badhuis. Het is een prachtig gebouw dat nog in heel goede staat is.



We wandelen verder door smalle steegjes en zien overal de mooie gebouwen, heel veel tapijtverkopers, oude Lada’s een tweetal caravanserais. We stoppen bij de Maagdentoren een mysterieus gebouw dat stamt uit de 12e eeuw en vroeger waarschijnlijk een verdedigingswerk was, maar mogelijk was er nog veel eerder al een vuurtempel op deze plek.
We lopen door naar het oude marktplein waar we bij het naastgelegen cafe een pot thee bestellen.



Via Fountain Square lopen we terug naar het hotel omdat de batterijen van onze electronica inmiddels in het rood staan. Dit deel van de stad is autovrij en helemaal ingericht om lekker te flaneren. De gebouwen in dit deel van Baku zijn gebouwd rond 1900, in een stijl die net zo goed in Parijs of Wenen zou kunnen zijn. Dat kwam doordat veel Europeanen hun geluk hier wilden beproeven toen hier aardolie werd gevonden. Baku was eigenlijk een soort Dubai avant la lettre.
We komen iets verderop langs de oude Muhammad moskee, een voormalig badhuis en door kleine steegjes waar overal de schapenwollen mutsen te koop zijn. We blijven binnen de stadsmuren net als veel Azerbeidzjanen.
Na een half uurtje gaan we op zoek naar een restaurant en dat vinden we om de hoek bij het hotel. Merci Baku stelt niet teleur en doet z’n hoge reviewscore eer aan.



Omdat we de Flame Towers ook nog ‘by night’ willen zien lopen we naar de boulevard van Baku. Daar komen we langs mini Venetie en het tapijtmuseum, een tweetal lokaties die we morgen ook nog even bij daglicht willen zien. We drinken een bakje koffie bij The Bagel Bar in afwachting van de led-show die gaat komen.
Als het dan helemaal donker is wordt er op de 3 Flame Towers boven Baku een kleurrijke show afgespeeld.

Dinsdag 29 september
We laten het ontbijtje in ons stadshotel weer goed smaken en gaan dan weer op pad. Eerst naar Europcar om te checken of onze huurauto in de administratie staat. We weten uit ervaring dat er wel eens een foutje wordt gemaakt (Turkije 2024).
Het is op dit tijdstip een stuk rustiger dan toen we hier gistermiddag liepen. De statige gebouwen komen veel beter uit zonder dat winkelpubliek.



De medewerker van Europcar lijkt er weinig zin in te hebben, maar misschien komt dat wel omdat hij niet goed Engels spreekt en dus geen gezellig gesprek kan aanknopen. Hij weet er nog wel uit te persen dat onze auto in het systeem staat en meer hoeven wij niet te weten.
We lopen verder naar de Teze Bazar. Niets zo boeiend als de lokale markt waar schapenkoppen worden afgewisseld met witte kool en boontjes. Na een tiental minuten zijn we op de plek waar de markt zou moeten zijn, maar het blijkt een koude kermis te zijn. We kijken in een bouwput en zien op een poster aan een hek dat hier een volledige nieuwe Teze Bazar gaat komen. We zijn wel benieuwd waar dat mannetje naar toe ging met z’n karretje.

Enigszins teleurgesteld lopen we terug naar de boulevard en gaan op zoek naar het House of Government, een typisch Stalinistisch overheidsgebouw met Azerbeidzjaanse invloeden. Tijdens de Sovjettijd is er qua architectuur niet veel bijzonders gebouwd in Baku, maar het Paleis van de Sovjet, zoals het voorheen heette is de uitzondering.
Onderweg stoppen we bij een banketbakkerijtje en nemen daar een bak koffie met een choco-broodje. De prijzen zijn hier een stuk vriendelijker dan in de oude stad of aan de boulevard.



Het valt nog niet mee om bij het overheidsgebouw te komen want het staat op het lange rechte stuk van het F1-circuit en de tribunes en paddock-containers moeten nog opgeruimd worden. Dat houdt ons natuurlijk niet tegen maar het verpest wel de foto’s. Gelukkig is er tegenwoordig AI.



Als we daarna heel romantisch over de boulevard langs de Kaspische zee flaneren zien we een bliksemflits boven het water gevolgd door een enorme donderslag. Dit is voor ons het teken om de eerste de beste koffietent in te vluchten. De bijbehorende bui duurt een half uurtje, genoeg tijd voor een bak koffie, waarna we onze weg vervolgen naar het tapijtmuseum. Niet dat we geïnteresseerd zijn in tapijten, maar het gebouw ziet er zo leuk uit als een opgerold tapijt (verzin je niet).

Dan lopen we even de Daniz Mall in en ondanks dat hier een uitgebreid winkelaanbod is, lopen wij er weer met lege handen uit.
We lopen naar de Maagdentoren via de schitterende straatje waar de oude stad er ontelbaar veel van heeft en gaan om bij Tea Garden 145 wat te eten. Het restaurant is op de 3e verdieping en het uitzicht is fantastisch.
Onze gekleurde mini-kipburgers smaken voortreffelijk! We begrijpen alleen niet waarom er latex handschoenen bij worden geserveerd. Misschien om na de lunch een prostaatonderzoek te doen?


Na de lunch zoeken we de stadsmuur op en volgen deze zo ver als mogelijk. Prachtige doorkijkjes en smalle straatjes met overal kraampjes waar de bewoners hun waar proberen te verkopen maken deze oude maar schone stad erg fotogeniek.



Baku is een bijzondere stad met een gespleten persoonlijkheid. Allereerst de oude stad of Icherisheher waar je de sfeer van de zijderoute nog kan proeven. Baku heeft ook een heel mondain en chique gezicht. Grote statige gebouwen, gefinancierd met de eerste olie-opbrengsten. De grauwe kant van Baku met de saaie, betonnen, uniforme flatgebouwen uit de Russische periode is geen foto waard, maar de laatste jaren krijgt een moderner Baku vorm. Beroemde architecten ontwerpen schitterende gebouwen met bijzondere vormen en veel glas. Baku is een stedentrip meer dan waard!
‘s-Avonds hadden we een uitje met de taxi-app Bolt. Diana wilde de Heydar Mascidi by night zien en die is niet bereiken met de metro. Onze timing was niet best want we kwamen in de avondspits terecht. Nog geen 8km in meer dan 40 minuten!
Als om 19:00 uur de lampen aangaan dan zien we dat het de rit wel waard was. De uitgelichte Heydar Moskee is een plaatje.

Met veel te veel foto’s gaan we dan met de Bolt weer terug naar ons hotel. Deze chauffeur vond. Het wel leuk om met Google Translate een gespek met ons te voeren. Op zich een leuk idee maar levensgevaarlijk tijdens het autorijden.
Rond half negen zijn we weer terug en hebben we nog niets gegeten. We lopen naar de Daniz Mall om daar wat te eten en te drinken. Op de terugweg bewonderen we opnieuw de prachtige gebouwen bij de rotonde waar we elke dag langs kwamen.

Woensdag 30 september
Vandaag op tijd naar het ontbijt want om 9:00 uur moeten we de huurauto ophalen. Nadat we onze tandjes gepoetst hebben hangen we de rugzakken om en lopen naar de straat om daar een Bolt te bestellen. Een paar minuten later zitten we in een kleine Toyota en een paar minuten na negenen staan we op de stoep bij Europcar. We zijn blijkbaar de enige die wat moeite hebben gedaan om op tijd te zijn want de vriendelijke jongen van Europcar is nergens te bekennen. Na een telefoontje blijkt hij er bijna te zijn. Het valt ook niet mee in het verkeer van Baku.
We handelen snel de administratie af, lopen een rondje om de auto op zoek naar beschadigingen en krijgen nog een korte instructie. Belangrijkste tip: gebruik geen Google Maps om te navigeren maar Waze.
We hadden gehoopt op een Lada Niva (model Hondenhok), maar het is een Hyundai Tucson AWD geworden.



Om 9:45 uur mengen we ons dan in het verkeer van Baku en door onze Bolt-ritjes weten we dat het verkeer hier best een uitdaging is.
We komen gelukkig niet in de ochtendspits terecht en gaan maar zoveel mogelijk mee met de flow.
Soepeltjes rijden we Baku uit op weg naar de Bibi Heybat moskee, maar eerst nog even tanken. Dan gaat het bijna mis! Terwijl ik naar het tankstation afsla zoeft er bijna een zwarte Mercedes de zijkant binnen, dat ging maar net goed!
De prijs van de benzine tovert een glimlach op ons gezicht, 60 eurocent per liter, gooi maar vol.

Even na tienen zijn we bij de moskee, maar parkeerplaatsen zijn er niet te vinden. We rijden een smal straatje in en parkeren de auto voor het raam van een klein huisje aan de kant van de weg. Dat lijkt de normale gang van zaken te zijn zien we om ons heen.

Azerbeidzjan is samen met Iran het enige land waar een sjiitisch-islamitische meerderheid is. Er zijn dan ook genoeg moskeeën te bewonderen in Baku. In Bibi-Heybat, dat nu een buitenwijk van Baku is, staat één van de historisch meest belangrijke moskeeën van het land. Deze moskee is gebouwd in de dertiende eeuw, maar in 1936 op last van Stalin gesloopt. In 1994, na de val van de Sovjet-Unie is deze moskee in originele stijl herbouwd.
Ook deze moskee ziet er weer indrukwekkend uit, met een ruig landschap aan de ene kant en vervallen havens en olievelden aan de andere kant. We lopen wat om het gebouw heen en zoeken een ingang, maar helaas is de moskee gesloten.
We laten de moskee voor wat hij is en gaan op weg naar Nationaal Park Gobustan.



Als we de 6-baans snelweg af zijn en door het naastgelegen dorpje rijden, komt er opeens een auto achter ons aan gereden. De chauffeur maakt allerlei gebaren en het lijkt erop dat hij ons wil laten stoppen. We gaan naast zijn auto staan en draaien het raampje open. Hij vertelt dat hij ons naar de grootste moddervulkanen in de omgeving kan brengen. Wij bedanken hem vriendelijk en rijden door naar Gobustan. Vlak voordat we bij Gobustan zijn proberen nog twee ‘gidsen’ ons naar de moddervulkanen te krijgen, deze keer zwaaien we alleen vriendelijk naar ze.
We kopen kaartjes bij een kleine kiosk en rijden dan het nationaal park in.
Hier kun je meer dan 6000 rotstekeningen vinden, waarvan de meeste tussen de 5000 en 20000 jaar oud zijn. Deze tekeningen zijn werelderfgoed en laten mensen, dieren en rituelen zien.
We lopen een rondje langs de rotstekeningen maar zijn zeker niet de enigen; busladingen met toeristen worden door gidsen langs de rotstekeningen gekletst.



Wij maken zelf een rondje en proberen de rotstekeningen te ontdekken. De ene is wat duidelijker dan de andere, maar we verzamelen een aardige dierentuin bij elkaar.
Niet alleen de rotstekeningen, ook de uitzichten vanaf de rotsen zijn fantastisch.



We lopen terug naar onze auto, maar stoppen onderweg bij een eenvoudig keukentje waar een vrouw qutab (platbrood) staat te bakken. Daar hebben wij ook wel zin in, maar dan zonder de kaas en vlees die ze er naast heeft liggen. Het brood is in een paar minuutjes vers gebakken en smaakt heerlijk.

We verlaten het Nationaal Park Gobustan en rijden een twintigtal minuten verder om dáár de moddervulkanen te bekijken.
De omgeving is waanzinnig mooi, het lijkt wel wat op de altiplano maar dan een paar duizend meter lager.
In dit gebied kun je 300 van de in totaal 700 moddervulkanen ter wereld vinden. Een moddervulkaan werkt niet met lava, maar spuit een mengsel van water, klei, zand en methaangas omhoog. Het brouwsel is lauwwarm.
We kopen ook hier weer onze entreetickets en gaan op zoek naar het gepruttel.
De Gilinj Mud Vulcano bestaat uit een aantal vulkaantjes op een rij die steeds een beetje modder uitspugen. Een grappig gezicht hoewel de hoeveelheid spuug niet groot is, waarschijnlijk hebben ze een droge periode.
Eigenlijk zijn de vulkaantjes in hun omgeving het echte schouwspel. Je kunt hier foto’s blijven maken.



Het is tijd om te vertrekken want we hebben nog wel een paar kilometer af te leggen naar Qusar.
We rijden terug naar de snelweg en volgen de aanwijzingen van de navigatie. De camera-dichtheid is enorm op de Azerbeidzjaanse wegen dus we letten goed op de snelheid. Niet alleen de snelheid vraagt om aandacht, ook de vracht van medeweggebruikers houden we goed in de gaten.

Op 90km voor Qusar hebben we nog een laatste stop gepland: de Candy Cane Mountain.
De bewolking wordt wat dikker naarmate we dichter bij deze attractie komen en we hopen dat het niet gaat regenen bij deze kleurrijke bergen. We nemen de afslag naar Xizi waar we in het dorp voor de enige goederentrein van vandaag moeten wachten. De trein is honderden meters lang dus dat duurt effe.

De 15km vanaf de spoorwegovergang zijn een lust voor het oog, je kan hier na elke bocht wel even stoppen voor een foto! Dat doen wij niet want die wolken maken ons zenuwachtig.
De zuurstok berg is een bijzonder ding, rood en wit tekenen het landschap. De dieprode kleur komt van ijzer in de bodem, het witte poederige gesteente is schalie. Door een geologisch proces zijn de lagen ondergronds samengeperst en vervolgens aan de oppervlakte geërodeerd tot een spectaculair patroon.

Ook hier geldt weer dat je kunt blijven schieten, maar we willen in Qusar zijn voordat het donker is dus we rijden weer verder.
Onderweg vallen de eerste druppels maar ze zijn geen ruitenwisser waard. Pas in Qusar gaat het echt regenen en we kunnen alleen maar hopen dat het morgen beter is.
Donderdag 1 oktober
Het wordt wat saai! Ook vandaag zitten we weer vroeg aan het ontbijt. Het ziet er een beetje hetzelfde uit als in Baku maar nu is alles al uitgestald op tafel. Gelukkig kunnen we nog wel een gebakken eitje bestellen en dat smaakt voortreffelijk!

Om kwart voor negen rijden we van de parkeerplaats bij het hotel en gaan we op weg naar Xinaliq (of Khinaliq), een afgelegen dorp op zo’n 60km van Qusar. Het dorp ligt in het meest noordelijke deel van Azerbeidzjan dicht bij de grens met Rusland.
Het gaat vandaag niet zozeer om de bestemming als om de rit ernaartoe dus we gaan er maar eens goed voor zitten.
Waze geeft aan dat we voor de 60km meer dan anderhalf uur nodig hebben, maar al snel vragen we ons af of we dat gaan redden. Na elke bocht willen we de auto aan de kant zetten om even van het uitzicht te genieten en daar een fotootje van te maken. De Durmitor Ring in Montenegro was prachtig, dit tochtje doet er nog een schepje bovenop.



Tot 2006 kon je Xinaliq alleen via een onverharde weg bereiken. Zelfs 4WD-jeeps hadden een probleem om naar het dorp te komen! Juist in dat jaar besloot de president van Azerbeidzjan een bezoek te brengen aan Xinaliq om plannen aan te kondigen om het gebied te moderniseren en om het dorp open te stellen voor toerisme. Er werd een asfaltweg aangelegd en dat zou de lokale bevolking moeten helpen om comfortabeler te leven en het zou ons iets makkelijker moeten maken om er te komen. De weg mag dan wel geasfalteerd zijn, het bergweer kan er zo maar een hap uit nemen.



Onderweg worden we niet alleen afgeleid door prachtige vergezichten, ook de lokale veestapel komt in beeld; koeien, paarden, ezels en heel veel schapen.
De weg is over het algemeen best goed, we moeten om de gaten in de weg heen slingeren en af en toe is er een stukje asfalt weggespoeld, maar daar wen je aan. We hebben speciaal voor deze weg een 4WD gehuurd, maar met onze Mazda hadden we dit traject ook wel overleefd.

Als we na ruim een uur de auto weer eens aan de kant zetten voor een fotoshoot blijken we bij een soort theehuis te staan. De eigenaar komt al snel naar buiten en vraagt of we een bakkie koffie of thee willen. Het is behoorlijk fris in de kloof dus daar hebben we wel zin in.
De thee wordt geserveerd in een van de kleine thee-kamertjes op het terrein, maar niet voordat er een stuk hout in de kachel is gegooid om het kamertje op temperatuur te brengen.
Nadat we opgewarmd zijn door thee en vuur gaan we afrekenen en dan blijkt dat deze ‘service’ wel een prijs heeft. Deze thee is duurder dan in downtown Baku! Dat leidt natuurlijk tot wat discussie en uiteindelijk betalen we een prijs waar hij best tevreden mee is. Het is wel een klein smetje op dit verwarmende moment.

Rond half twaalf zijn we dan eindelijk in Xinaliq. Door alle fotostops hebben we er een uur langer over gedaan dan Waze voorspeld had.
We parkeren onze auto op een nieuw uitziende parkeerplaats (leve de vooruitgang) en wandelen dan het dorp in.
Men denkt dat Khinaliq zo’n 5000 jaar oud is en volgens de lokale bevolking is hun voorvader niemand minder dan Noach.
Er zijn verschillende dorpen in de Kaukasus die strijden om de titel van hoogstgelegen dorp van de regio (en zelfs van Europa) en Khinaliq, gelegen op een plateau van 2180 meter boven zeeniveau, is zeker een kanshebber. Niemand zal echter betwisten dat Khinaliq het hoogstgelegen, continu bewoonde dorp van Azerbeidzjan is.

De asfaltweg ligt er inmiddels dus 20 jaar, maar heel veel moderniteit heeft dat nog niet opgeleverd. Je wordt hier nog steeds een mooi tijdje terug in de tijd geworpen. Kippen scharrelen tussen de huizen, hooibergen liggen klaar om het vee te voeren in de winter en de gedroogde koeienstront die overal opgestapeld ligt moet de huizen warm houden.
Door het isolement konden de bewoners hun inheemse roots behouden. Alle inwoners spreken nog steeds hun eigen taal Khinalug genaamd.
Ook het wagenpark is niet te vergelijken met dat in Baku. Hier zie voornamelijk Lada’s van het vierkante type en van die oude vrachtwagens van Kamaz, terwijl in Baku minstens de helft van de auto’s electrisch is.



De bewoners van Xinaliq zijn bijzonder vriendelijk en hebben er geen moeite mee dat een paar toeristen over hun stoepje lopen. Hoewel de taal hier een groter probleem is dan in Baku raken we toch in ‘gesprek’ met een paar thee drinkende mannen. Natuurlijk krijgen wij ook een bakkie thee aangeboden. Er worden extra glaasjes uit huis gehaald en we krijgen er ook nog de mierzoete muraba (kersen) bij, een typisch Azerbeidzjaanse, Kaukasische lekkernij. Dit keer is het allemaal gratis, gewoon een vriendelijk gebaar naar een paar bezoekers.

Als we weer bij de parkeerplaats zijn zien we een stel kinderen terugkomen van school. Dat vraagt natuurlijk om een goed gesprek. Diana heeft net een pak koekjes gekocht in de lokale supermarkt en die lusten ze wel.



Na ruim een uur in het dorp te hebben rondgelopen gaan we op zoek naar iets wat op een restaurantje lijkt. We komen bij een klein winkeltje uit waar je ook thee kan krijgen. Diana gaat het donkere winkeltje binnen en bestelt twee thee bij de eigenaresse. Even later komt een oud mannetje de thee brengen.

Na deze opkikker gaan we weer op de weg terug. Het wolkendek wordt dikker dus het lijkt erop dat het vroege ontbijt een goede keuze is geweest.
Hoewel we ook nu weer een aantal keer op de rem moeten omdat de lokale veestapel als lopende chicane dienst doet, gaat de rit terug een stuk sneller. Het grootste deel van de rit rijden we bovendien met het ‘hoofd’ in de wolken dus fotostops zijn niet nodig.



Als we in Quba aankomen besluiten we daar het Genocidemonument te bezoeken. Dit monument is opgericht ter nagedachtenis aan de duizenden Azerbeidzjanen die omkwamen als gevolg van de genocide die in 1918 op Azerbeidzjaans grondgebied werd gepleegd.
Tijdens de chaos van de Russische Burgeroorlog en de nasleep van de Eerste Wereldoorlog grepen de Bolsjewieken van de Bakoe-Sovjet de macht in delen van Azerbeidzjan. Zij werkten hierbij nauw samen met gewapende eenheden van de Armeense nationalistische Dashnak-partij.
In mei 1918 trok een legermacht van zo’n 3.000 tot 6.000 man onder leiding van de Armeense commandant Hamazasp de regio Quba binnen. Volgens historici was het doel een strafexpeditie tegen de lokale bevolking die zich verzette tegen het Sovjet-gezag uit Bakoe. Uit onderzoek is gebleken dat er in de regio Quba meer dan 16.000 mensen zijn vermoord. Naast de islamitische Azerbeidzjaanse meerderheid werden er ook ongeveer 3.000 Bergjoden gedood, omdat zij weigerden met de Dashnak-troepen samen te werken.
De gebeurtenissen kregen in april 2007 hernieuwde internationale aandacht toen er tijdens de renovatie van een lokaal voetbalstadion in Quba per toeval een groot massagraf werd ontdekt
Onderzoek wees uit dat het graf de resten bevatte van meer dan 400 slachtoffers, waaronder ten minste 50 kinderen en meer dan 100 vrouwen. De botten vertoonden sporen van executie met stompe en scherpe voorwerpen.
Het Quba Genocide Memorial Complex is in 2013 geopend.



Tegen half vier zijn we terug in Qusar en gooien we eerst onze spullen op de kamer. Dan gaan we bij het naastgelegen cafetaria Lazza wat drinken en eten. Het is een leuke tent waar we de rest van de middag blijven zitten.
’s-Avonds eten we bij Room 38, het restaurant naast het hotel. Het is een mooi restaurant en het eten is heerlijk.

Vrijdag 2 oktober
Vandaag gaan we weer terug naar Baku, maar niet voordat we het ontbijt van tafel hebben gegeten. Als we de gordijnen open doen zien we dat de dag druilerig, zelfs regenachtig is begonnen. Wat een geluk dat we dit weer gisteren niet hadden.
Na het ontbijt checken we uit bij het uitstekende Ilk Inn Hotel en gooien de rugzakken in de auto.
We kiezen voor de route via de tolweg en het is ongelooflijk hoe leeg die weg is. Blijkbaar heeft niemand die 6 euro over voor 150km glad asfalt waar je lekker kan cruisen. Heel wat anders dan de ‘normale’ weg waar je om de vrachtwagens moet slalommen.



Gelukkig knapt het weer op naarmate we dichter bij Baku komen, maar het zonnetje laat zich nog niet zien. We weten inmiddels wel waarom Baku bekend staat als de stad van de wind, je waait hier uit je jas vandaag!
Omdat we vandaag wat tijd over hebben zetten we een route uit naar Yanardag. Yanardag, wat brandende berg betekent is een brandende natuurlijke aardgasbron langs een heuvel op het schiereiland Apsjeron enkele kilometers ten noorden van de hoofdstad Bakoe. Zelfs Marco Polo berichtte al over deze branden in Azerbeidzjan die ontstaan door de grote hoeveelheid aardgas in de grond en de poreuze bodem, waardoor het gas ontsnapt.
Na ruim 2 uur rijden zijn we bij Yanardag en kopen de kaartjes voor het spektakel.
Dat spektakel valt wel een beetje tegen want de vlammen zijn niet meters hoog zoals we gelezen hebben, het is meer een waakvlammetje, maar je zou er wel een eitje kunnen bakken. Het blijft natuurlijk wel bijzonder dat er continu aardgas uit de grond komt en dat terwijl de aardgasprijs bij ons skyhigh gaat.

Heel veel tijd heeft dit uitstapje niet gekost dus we plakken er nog een vuur-excursie achteraan en zetten koers naar Suraxani voor een bezoek aan de Ateshgah Vuurtempel. Deze tempel is beroemd om zijn eeuwige vlam die wordt gevoed door natuurlijke gasbronnen en de tempel was eeuwenlang een baken van verering voor zoroastriërs en hindoes.
Op weg naar de vuurtempel komen we langs olievelden waar de rijkdom van Azerbeidzjan vandaan komt. Baku is groot en rijk geworden door de olie die er rondom de stad in de grond zit. Die wordt nog steeds opgepompt, en wel direct buiten de stad.
In Azerbeidzjan hoefde je vroeger niet te boren naar olie. Het borrelde gewoon op uit de grond en stroomde in zwarte beekjes door het landschap. De geur van rijkdom hing letterlijk in de lucht. Dat trok ondernemers van over de hele wereld, onder wie de Zweedse broers Ludvig en Robert Nobel. Zo’n 150 jaar geleden bouwden zij hier een waar olie-imperium op. Met een broer als Alfred Nobel zat ondernemen duidelijk in de familie.
Het is een beetje een rommeltje met al die ja-knikkers in het landschap maar ze horen er wel bij.

Als we langs het spoor bij Suraxani rijden zien we daar een drukke bazar. Dat vraagt om nog een extra stop. We parkeren de auto bij de lokale super en lopen over de deels overdekte Suraxani Bazari. Het is zo’n authentieke bazar waar je heerlijk kunt rondlopen op zoek naar een leuk tafereeltje.



Een paar honderd meter verderop komen we dan bij de vuurtempel. De oorsprong van Ateshgah Vuurtempel gaat terug tot de periode waarin het zoroastrisme de dominante godsdienst in de regio was. Zoroastriërs vereerden vuur als symbool van reinheid en goddelijk licht en de natuurlijke vlammen op deze plaats trokken pelgrims van heinde en ver. In de loop der tijd ontwikkelde het complex zich verder doordat handelsreizigers en bedevaartgangers verhalen over het wonderlijke vuur deelden.
Gebouwd in de 17e–18e eeuw op de fundamenten van een eerdere tempel heeft de tempel een unieke vijfhoekige structuur met een centraal altaar waarin de eeuwige vlam brandt of eigenlijk brandde want de natuurlijke gas toevoer droogde midden in de 19e eeuw waardoor veel verering ophield. Het complex omvatte ook gastenkamers, cellen voor pelgrims en een put voor de rituele verbranding van overledenen.



Na het bezoek aan de tempel rijden we terug naar downtown Baku om de auto in te leveren. Het verkeer in Baku is een drama, het is bijna alleen maar filerijden. Het lukt om zonder kleerscheuren bij Europcar te komen en als we de sleutel hebben ingeleverd gaan we eerst een bakkie koffie doen.
We eten ‘s-avonds bij restaurant Dolma. Azerbeidzjaans eten in een sfeervol Azerbeidzjaans restaurant. Het eten smaakt heerlijk, dit is een aanrader.

